แล้วเมื่อมองดูห่อสัมภาระที่ป้าคนนี้แบกไว้บนหลัง ก็รู้ได้ทันทีว่าทำจากผ้าพื้นบ้านในชนบทแบบนั้น มีรอยปะอยู่ไม่น้อย สกปรกมอมแมม
คนคนนี้ถ้าไม่ได้มาจากชนบท แล้วจะมาจากที่ไหนได้?
เซี่ยเถาเข้าใจได้อย่างรวดเร็ว เพราะการแต่งกายปลอมตัวของตัวเองช่างแนบเนียนเกินไป จนทำให้คนอื่นเข้าใจผิด
นางไม่ได้อธิบายอะไรมาก เพราะยังไปไม่ถึงกองทัพ ใครจะรู้ว่าระหว่างทางจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง
แต่ก็ไม่อยากให้ใครมารังแกแบบนี้
“ขอโทษนะ ฉันไม่ใช่พี่สาวเธอ อย่ามาเรียกร้องญาติกันให้วุ่นวาย” เซี่ยเถากอดห่อสัมภาระเล็ก ๆ ไว้แน่น แล้วพูดออกมาช้า ๆ
สีหน้าของหลิวเซียงเฉาเปลี่ยนไปทันที โกรธจนหน้าดำหน้าแดง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เกือบจะทนไม่ไหวต้องลุกขึ้นยืน
“เฮ้ย ป้าคนนี้ พูดจาแบบนี้ได้ยังไง ฉันหวังดีมาคุยด้วย เธอกลับทำหน้านิ่วคิ้วขมวดใส่ฉันงั้นเหรอ?”
“เธอสิ ยังมีหน้ามาพูดจาเสียดสีฉันอีก”
“เธอลองดูชุดที่ใส่สิ ล้าสมัยสุดๆ ใครจะใส่กัน นอกจากป้า ๆ แก่ ๆ ในชนบท ยังจะมีใครใส่ชุดแบบนี้อีก เธอก็ดูอายุไม่น้อยแล้ว ฉันไม่เรียกเธอว่าป้า จะให้เรียกอะไร?”
“หรือว่าจะให้เรียกน้องสาว?”
นางเพิ่งแต่งงานกับสามีได้ไม่กี่ปี ตอนนี้อายุแค่ยี่สิบสอง หัดท้องลูกคนแรก ยังสาวอยู่เลย
เซี่ยเถาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ส่ายหน้าช้า ๆ “ช่างเถอะ พวกเราไม่ได้เป็นญาติอะไรกัน”