ไม่ใช่เขากลัวหรอก แต่เป็นเพราะคูปองผ้าและนมก้อนไม่กี่ชิ้นนี้มันช่างยั่วใจเหลือเกิน
นมก้อนก็ช่างเถอะ แต่คูปองผ้านี่สิไม่เหมือนกัน
ครอบครัวเขาสะสมคูปองผ้ามาทั้งปีก็ยังไม่พอสำหรับเสื้อผ้าสักตัว ปีนี้ลูกชายจะแต่งงาน ขาดแค่ผ้าไม่กี่ชิ้นนี้ ก็จะได้ผ้าสีแดงชุดใหม่ให้ลูกสะใภ้ใส่ตอนแต่งงานได้
เซี่ยเถาพยักหน้า แล้วพูดอย่างจริงจัง "วางใจได้เลยตาคนนี้ หนูรับรองว่าโรคนี้ไม่ใช่โรคติดต่อแน่นอน"
"ถ้าตาติดเชื้อจริง ก็มาหาหนูที่กองทัพได้ทุกเมื่อ หนูชื่อเซี่ยเถา"
เห็นเธอพูดจริงจังขนาดนั้น ตาคนนั้นก็โล่งใจไปเปลาะหนึ่ง
แต่หลิวเซียงเฉาไม่พอใจนัก เธอกระทืบเท้าอย่างแรง แล้วจ้องเซี่ยเถาเขม็ง
แต่ก็เอาไงได้ ตาคนนั้นรับของของคนอื่นไปแล้ว ตัวเองก็ไม่สามารถเอาของอื่นออกมาได้ ต่อให้เอาออกมาได้ ก็ไม่ยอมเสียของ แบบนี้ก็ต้องจบเรื่องไป
ทั้งสองคนกลับไปนั่งบนเกวียนวัว เกวียนโยกเยกไปมา
ในที่สุดก่อนพระอาทิตย์ตกก็มาถึงทางแยกใกล้ที่ตั้งกองทัพ
จากทางเล็กๆ นี้ไปก็ถึงกองทัพ ทางนี้คนเดินได้อย่างเดียว เกวียนวัวผ่านไม่ได้
โชคดีที่ไม่ไกลนัก ก่อนฟ้ามืดยังไงก็ถึงกองทัพแน่นอน