เซี่ยเถาถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมตั้งแต่วัยเด็ก ผิวของนางขาวผ่องดั่งหิมะ อ่อนนุ่มละเอียดละไม
นิ้วทั้งสิบเรียวบางขาวเนียน ไม่มีร่องรอยของการทำงานหนักแม้แต่น้อย
ต่อให้เป็นหญิงสาวธรรมดาในเมืองใหญ่ ก็ไม่อาจมีผิวพรรณเช่นนี้ได้
เพียงแค่สังเกตเล็กน้อยก็จะพบความผิดปกตินี้ได้ทันที
ดังนั้น เพื่อปกปิดตัวตน เพื่อความสุขุมรอบคอบ เซี่ยเถาจึงทาผิวทุกส่วนที่โผล่ออกมาให้ดำคล้ำในฤดูร้อนที่ร้อนระอุ และแต่งหน้าทำให้ตัวเองดูขาดสารอาหาร
นางเรียนวาดภาพมาตั้งแต่เด็ก ปีที่แล้วยังสอบติดมหาวิทยาลัยศิลปะแห่งชาติได้ เรียนอยู่มหาวิทยาลัยหนึ่งปี ถึงแม้ยังไม่จบแต่ก็นับว่าเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยอย่างแท้จริง
การแต่งหน้าให้ดูขาดสารอาหารแบบนี้ สำหรับนางแล้วเป็นเรื่องง่ายดายยิ่ง
ถึงแม้นางจะถูกเลี้ยงดูมาอย่างประคบประหงม ทำงานหนักไม่ไหว แต่เซี่ยเถาไม่เคยคิดว่าตัวเองไร้ประโยชน์ นางยังมีข้อดีอีกมากมาย
ดูสิ การปลอมตัวของนางประสบความสำเร็จอย่างยิ่ง
ไม่มีใครค้นพบใบหน้าที่แท้จริงของนาง ไม่ว่าจะเป็นพ่อค้ามนุษย์หรือหัวขโมย พอเห็นนางในสภาพนี้ก็พากันเดินหนีห่างไกล
จากบ้านนั่งรถไฟมาถึงกองทัพ ใช้เวลาราวเจ็ดแปดวัน บนรถไฟมีผู้คนหลากหลายปะปนกันไป ผู้คนที่พบเจอก็มีสารพัดแบบ
เซี่ยเถาเต็มไปด้วยฝุ่นควันจากการเดินทาง ลำบากตรากตรำ เหนื่อยจนเหงื่อท่วมหน้า ในที่สุดก็มาถึงสถานีรถไฟใกล้กองทัพที่โจวเหย่ประจำการอยู่
ที่นี่ทรุดโทรมมาก พื้นดินยังขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ บ้านเรือนก็เตี้ยและเก่าแก่
บนกำแพงเก่าแก่ มีคำขวัญโฆษณาชวนเชื่อตัวอักษรสีเหลืองบนพื้นแดงเขียนว่า "จงลงไปสู่ชนบท พื้นที่กว้างใหญ่ไร้ขอบเขตมีอนาคตอันสดใสรออยู่" ยังคงชัดเจนเจนตา