พอคิดว่าคงได้เวลาแล้ว โจวเหย่ก็ก้มลงแตะนมที่แช่เย็นไว้ในอ่าง อุณหภูมิกำลังพอดี
เขาหยิบขวดนมขึ้นมาใบหนึ่ง แล้วเอาจุกนมจ่อปากลูกชาย แต่ไม่ว่าจะพยายามใส่ให้เท่าไรก็ใส่ไม่เข้า
“เอ๊ะ เป็นอะไรไปลูก ทำไมไม่ยอมอ้าปากเลยล่ะ หิวไม่ใช่เหรอ?”
“เด็กดี อ้าปากสิ นมมาแล้วนะ” โจวเหย่ลองอยู่ตั้งนาน แต่ก็ป้อนนมไม่สำเร็จสักที เขาจึงได้แต่ลดเสียงลง ปลอบลูกเบา ๆ
ทว่าผิงผิงกลับเม้มปากแน่น ใบหน้าน้อย ๆ อวบขาวตึงเขม็ง ไม่ยอมอ้าปากเลยสักนิด
แถมยังเบือนหน้าหนี มองแต่แม่ ไม่ยอมมองพ่อ
โจวเหย่ “……”
เจ้าเด็กคนนี้อารมณ์ร้ายใช่เล่น ถึงกับไม่ชอบพ่อแท้ ๆ อย่างเขาขนาดนี้ แต่เขาก็ไม่ได้ไปทำอะไรให้ลูกไม่พอใจสักหน่อยนี่นา
ลูกสาวของเขายังว่าง่ายกว่า ตั้งแต่คลอดเมื่อวานจนถึงตอนนี้ก็แทบไม่งอแงเลย ต่างจากเจ้าเด็กคนนี้ ตั้งแต่เมื่อวานร้องไห้ไปตั้งหลายรอบแล้ว
“พอเถอะ ฉันทำเอง”
เซี่ยเถาเห็นภาพนั้นแล้วอดหัวเราะไม่ได้ แต่ไม่ได้คิดอะไรเป็นพิเศษ เธอยื่นมือไปรับขวดนมจากโจวเหย่า แล้วนำจุกนมไปจ่อปากลูกชาย
ยังไม่ทันได้เอ่ยปากปลอบ ลูกชายก็อ้าปากกว้างงับจุกนมไว้เอง แล้วดูดนมอึก ๆ อยู่หลายครั้ง
เซี่ยเถาชะงักไป หัวใจพลันอ่อนยวบลง เธอเผลอกอดลูกในอ้อมแขนแน่นขึ้นอีกนิด ก่อนจะรีบควบคุมแรงมือ ไม่ให้ลูกเจ็บ
โจวเหย่ “……”
แปลกจริง ๆ
หรือเจ้าเด็กนี่จะดูหน้าคน? แต่ก็ไม่น่าใช่นะ หน้าตาเขาก็ไม่ได้แย่สักหน่อยนี่