“ทำไมลูกร้องอีกแล้วล่ะ หิวหรือเปล่า หรือไม่ก็ถ่ายแล้ว รีบไปดูหน่อยสิ”
เซี่ยเถาพลันร้อนใจ รีบยื่นมือไปผลักชายหนุ่มข้างกายเบา ๆ
“ได้ ๆ คุณอย่าเพิ่งร้อนใจนะ ผมจะไปดูเดี๋ยวนี้แหละ”
โจวเหย่าวางชามซุปไก่ในมือลง ลุกขึ้นเดินไปยังเปลที่อยู่ด้านข้าง ก่อนจะอุ้มลูกชายที่กำลังร้องไห้ขึ้นมา แล้วเปิดผ้าห่อตัวเด็กออกดู
ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้ ท่าทางตอนอุ้มลูกของเขาคล่องแคล่วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“ไม่ได้ถ่าย น่าจะหิวนะ”
“งั้นรีบอุ้มมาให้ฉัน ฉันจะให้นมลูก อ้อ ปิดประตูด้วยนะ” พอได้ยินเช่นนั้น เซี่ยเถาก็เริ่มเป็นห่วงขึ้นมา
ผิงผิงพลันตื่นเต้นขึ้นมา เขาไม่ได้ร้องไห้แล้ว เพียงเบิกตากว้าง เฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อที่จะได้พบหน้าแม่
ไม่นานนัก เขาก็เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่น
ผิงผิงเงยหน้าขึ้นมอง แล้วถึงกับตะลึงงัน
ใบหน้านั้นงดงามและอ่อนโยนอย่างยิ่ง ผิวขาวสะอาด หน้าตาสะสวย ริมฝีปากแดงฟันขาว งดงามมาก งดงามจนเขาไม่เคยเห็นใครสวยขนาดนี้มาก่อน
ไม่เหมือนใบหน้าแม่ในความทรงจำของเขา ที่หยาบกร้านและผ่านความทุกข์ยากมานับไม่ถ้วน
แต่เขากลับจำได้ตั้งแต่แรกเห็นว่า นี่คือแม่ของเขา
เมื่อนึกถึงตรงนี้ ผิงผิงก็ไม่อาจข่มความตื่นเต้นและความน้อยเนื้อต่ำใจในใจไว้ได้อีก จมูกพลันแสบขึ้นมา ก่อนจะร้องไห้จ้า ใบหน้าเล็ก ๆ กับจมูกแดงก่ำ