เธอไม่กล้าพูดอะไรอีกแล้ว ทำได้แค่พยักหน้าหงึก ๆ แล้วรีบก้มหน้าลง หลบสายตาเย็นชาของชายหนุ่ม
……
ตลอดทางที่เหลือเงียบสงบ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เหยาเปาจูก็ไม่กล้ามองไปทางเซี่ยเถาอีกต่อไป แถมยังไม่กล้าพูดแม้แต่คำเดียว
ในไม่ช้า พวกเขาก็มาถึงในเมือง
ที่นี่เป็นอำเภอเล็ก ๆ ในเขตภูเขาห่างไกล ไม่มีความเจริญรุ่งเรืองอะไรนัก จะเรียกว่าค่อนข้างทรุดโทรมก็ว่าได้
ถนนสีหม่นหมอง ตึกเตี้ย ๆ กำแพงเก่า ๆ ยังมีคำขวัญโฆษณาชวนเชื่อการลงสู่ชนบทเขียนด้วยตัวหนังสือสีแดงบนพื้นขาวว่า
“แผ่นดินอันกว้างใหญ่มีอะไรให้ทำได้อีกมาก ลงไปสู่ชนบท ไปยังที่ที่ประชาชนต้องการเรามากที่สุด”
หลังจากลงจากรถวัว โจวเหย่ไม่ได้พาเซี่ยเถาไปซื้อเสื้อผ้าที่สหกรณ์การค้าในทันที แต่กลับพาเธอไปที่โรงพยาบาลประจำอำเภอ
เขายังไม่ลืมว่า ตอนมาถึง ทั้งคู่ขี่จักรยานสองล้อใหญ่มาครึ่งทาง
แต่คนท้องไม่สามารถขี่จักรยานสองล้อใหญ่ได้
ถ้าเซี่ยเถาท้องจริง ๆ แล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาจะทำยังไง?
“เราไปเร็ว ๆ กันเถอะ”
เซี่ยเถาลูบท้องของตัวเอง ในใจก็รู้สึกกลัวเล็กน้อย ดูท่าเธอคงต้องเรียนรู้ความรู้เรื่องการตั้งครรภ์ให้มากขึ้น จะได้ไม่ทำอะไรที่ไม่ควรทำอีกเหมือนวันนี้ ซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อสุขภาพของลูกทั้งสองคน
ลูกสองคนนี้ชาตินี้เกิดมาอยู่กับเธอในคอกวัวเพื่อรับการปรับปรุง ก็ทุกข์ทรมานพอแล้ว
ชาตินี้เธอแค่อยากให้พวกเขาแข็งแรงและปลอดภัย
แต่ตอนที่ขี่จักรยานสองล้อใหญ่เมื่อกี้ เธอไม่รู้สึกว่าร่างกายไม่สบายอะไร น่าจะไม่มีอะไรใหญ่นะ