"พูดก็พูด ใครจะกลัวใคร"
เหยาเปาจูสำรวจเซี่ยเถาตั้งแต่หัวจรดเท้า เงยคางขึ้น และเม้มปาก
"นอกจากลูกสาวนายทุนแล้ว ใครจะมีผิวขาวและนุ่มขนาดนี้ อีกทั้งมือของเธอ ดูก็รู้ว่าไม่เคยทำงานหนักมาก่อน"
"อีกอย่างตอนเธอนั่งลง ยังแอบหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดที่นั่นแล้วเช็ดอีก นั่งรถวัวแล้วยังต้องพิถีพิถันแบบนี้อีกหรือ นี่มันเรื่องมากเกินไปหรือเปล่า ถ้าเธอรังเกียจ ก็ไม่ต้องนั่งก็ได้"
"นอกจากลูกสาวนายทุนแล้ว เธอบอกฉันสิ ใครจะอ่อนแอขนาดนี้"
"ต่อให้เธอไม่ใช่ลูกสาวนายทุนจริง ๆ ท่าทางแบบนี้ก็ไม่ต่างจากลูกสาวนายทุนหรอก ฉันแค่เตือนเธอด้วยความหวังดีเท่านั้น"
"แค่นี้เหรอ?" เซี่ยเถาอยู่ดี ๆ ก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี
"ของฉันอย่างมากก็แค่รักความสะอาด จะไปเกี่ยวกับนายทุนได้ยังไง"
"เพราะฉันผิวดี หน้าตาดี เป็นเรื่องธรรมชาติ ซึ่งนี่ก็กลายเป็นเหตุผลที่เธอจะใส่ร้ายฉันได้เหรอ"
"ถ้าอย่างนั้นฉันก็สงสัยว่าเธอเป็นลูกสาวเจ้าที่ดินสิ ใครจะดูร้ายกาจและใจร้ายเหมือนเธอได้อีกนอกจากลูกสาวเจ้าที่ดิน"
เซี่ยเถายกมือขึ้นลูบหน้าตัวเอง ขยิบตา
"แน่นอน ถ้าเธออิจฉาที่ผิวฉันขาวกว่าของเธอ แล้วจงใจใส่ร้ายฉัน งั้นก็เสียใจด้วย เธอควรไปหาพ่อแม่เธอเอง"