ลานพักอาศัยของบุคลากรโรงพยาบาลสร้างไว้อย่างดี และยังไม่ให้คนทั่วไปเข้าได้ง่าย ๆ หน้าประตูมีแผนกรักษาความปลอดภัยคอยเฝ้าอยู่
ถ้าไม่ใช่เพราะโจวเหย่สวมชุดทหาร คงเข้าไปไม่ได้จริง ๆ
พอมาถึงลานพักอาศัยของบุคลากรโรงพยาบาล โจวเหย่ก็ถามทางเรื่อยไป จนในที่สุดก็มาถึงหน้าบ้านของหมอจาง
เขากระแอมเสียงหนึ่ง ปรับหลังให้ตรง ท่าทางกลายเป็นทางการขึ้นมาทันที ดูเข้าท่าเข้าทีเป็นอย่างมาก นิสัยเกียจคร้านเมื่อครู่หายไปหมด ดูน่าเกรงขามพอตัว
โจวเหย่ยกมือเคาะประตู
เซี่ยเถาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับมองตะลึง คนคนนี้เปลี่ยนสีหน้ารวดเร็วจริง ๆ แต่ก็ดีเหมือนกัน
ยังไงเสียต่อไปพวกเขาก็ต้องใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ยิ่งโจวเหย่มีความสามารถมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดีต่อเธอและลูกเท่านั้น ไม่มีผลเสียอะไร
“ใครกัน?” ในเวลานี้ เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านใน ไม่ถึงชั่วครู่ก็มีคนเปิดประตูออกมา
หมอจางขมวดคิ้วมองชายหญิงคู่หนึ่งตรงหน้า ทั้งคู่หน้าตาดีทีเดียว ชายหนุ่มสวมชุดทหาร ส่วนหญิงสาวหน้าตาน่ารัก ผิวขาวเนียน ดูไม่เหมือนคนไม่ดี
แต่แปลกหน้ามาก เขาไม่รู้จัก
“พวกคุณเป็นใคร มาบ้านฉันมีธุระอะไร?”
โจวเหย่ยื่นบุหรี่และสุราส่งให้ทันที แล้วดึงเซี่ยเถามาอยู่ตรงหน้าหมอจาง พูดด้วยสีหน้าไม่เปลี่ยน:
“หมอจาง เรื่องมันเป็นแบบนี้ ผมเป็นคนไข้เก่าของคุณท่านแนะนำมา เขาเป็นเพื่อนของผม เขาบอกผมว่าคุณท่านมีฝีมือการรักษาเก่ง มีความสามารถ ช่วยชีวิตคนไว้มากมาย”