พอพูดถึงเรื่องนี้ หวงซิ่วอิงก็เหมือนอยากพูดแต่พูดไม่ออก ขอบตาแดงก่ำ ก่อนจะหันไปมองประตูห้องฉุกเฉินที่ปิดสนิท แล้วก็ไม่อาจเอ่ยอะไรออกมาได้สักคำ
เห็นแม่สามีเป็นแบบนี้ เซี่ยเถาก็พอจะเข้าใจแล้ว
ลูกเกิดเรื่องขึ้น คนเป็นแม่แท้ ๆ คงรู้สึกแย่ไม่น้อย
เธอสูดหายใจลึก ๆ สะกดอารมณ์ในใจไว้ แล้วเดินไปหาที่นั่ง ตอนนี้สถานการณ์เป็นแบบนี้ ต่อให้ร้อนใจก็ไม่มีประโยชน์
ทำได้แค่รอไปก่อน รอดูว่าตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่
“แม่ เรานั่งตรงนี้เถอะ นั่งรอกัน”
พอนั่งลง เซี่ยเถาถึงได้สังเกตว่าโจวอวิ๋นก็อยู่ที่นี่ด้วย จึงอดแปลกใจไม่ได้
เธอเห็นผ้าก๊อซแปะอยู่บนใบหน้าอีกฝ่าย ทั้งตามตัวยังมีบาดแผลเล็กบ้างใหญ่บ้าง
เซี่ยเถาถามด้วยความเป็นห่วงว่า “เสี่ยวอวิ๋น แผลตามตัวไม่เป็นไรใช่ไหม? ให้หมอตรวจดูหน่อยไหม”
สีหน้าโจวอวิ๋นดีขึ้นเล็กน้อย “ไม่เป็นไร แค่แผลถลอกนิดหน่อย”
“พี่สะใภ้ อย่ากังวลมากเลยครับ มีหมออยู่ พี่รองต้องไม่เป็นอะไรแน่”
แม้แต่พ่อแท้ ๆ ของเขายังไม่ทันสังเกตเห็นบาดแผลบนตัวเขา แต่พี่สะใภ้ที่ไม่ค่อยสนิทกันคนนี้กลับมองเห็น แถมยังถามไถ่เขาอีกสองสามคำ
ตาแก่นั่นคงลืมไปนานแล้วกระมังว่าเขายังมีลูกชายคนเล็กอีกคน
เซี่ยเถาเม้มริมฝีปาก พยักหน้ารับเบา ๆ “หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น”
โชคดีที่ก่อนหน้านี้ ก่อนโจวเหย่จะจากไป เธอมอบหยาดน้ำค้างที่สะสมไว้ให้เขาแล้ว
ตอนนี้ได้แต่หวังว่าโจวเหย่จะกินหยาดน้ำค้างนั่นแล้ว และหวังว่ามันจะได้ผล