คนอื่น ๆ พลันนึกถึงเรื่องยาช่วยชีวิตขึ้นมาได้ ต่างพากันหันไปมองเซี่ยเถา
แม้แต่หมอก็ยังถูกดึงดูดความสนใจ จนอดสงสัยขึ้นมาไม่ได้
ท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมาย
เซี่ยเถายังคงสีหน้าเรียบเฉย เอ่ยรับเบา ๆ
“คุณตาเหลือยาช่วยชีวิตไว้ให้ฉันแค่เม็ดเดียว ก่อนที่เสี่ยวเหย่จะออกไปปฏิบัติภารกิจ ฉันกลัวว่าจะเกิดเหตุไม่คาดคิด เลยให้ยาเขาไปแล้ว”
“ดูท่าเขาคงกินยาเข้าไปแล้ว”
“ยาช่วยชีวิตเหรอ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง มิน่าล่ะ ฉันถึงสงสัยว่าโจวเหย่บาดเจ็บหนักขนาดนั้น แต่ยังฟื้นขึ้นมาได้”
หมอรู้สึกประหลาดใจ จึงอดถามต่อไม่ได้
“ไม่ได้ทิ้งตำรับยาเอาไว้หรือครับ? ถ้ามีตำรับยา บางทีเราอาจช่วยรองผู้บังคับกองโจวได้”
พอได้ยินเช่นนั้น เซี่ยเหมยก็ไม่ทันคิดอะไร รีบคุกเข่าลงตรงหน้าเซี่ยเถาทันที คว้ามือเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ร้องไห้จนทั้งน้ำมูกน้ำตาไหล ดวงตาแดงก่ำ
“เถาเถา ขอร้องล่ะ เอาของออกมาเถอะ คุณตาลำเอียงมาตลอด รักเธอที่สุด ฉันเคยได้ยินเขาพูดด้วยว่า จะยกของทุกอย่างให้เธอ”
“ช่วยมีเมตตาหน่อย ช่วยอาไหว ช่วยคังคัง หลานชายของเธอด้วยเถอะ”
“พวกเราไม่แย่งยาช่วยชีวิตเม็ดนั้นกับเธอหรอก ขอแค่เธอเอาตำรับยาออกมาก็พอ ฉันไม่เอาของเธอไปเปล่า ๆ หรอก ฉันมีเงินอยู่ 20 หยวน เอาให้เธอทั้งหมดเลย”
พูดไปพูดมา เซี่ยเหมยก็ล้วงกระเป๋าเสื้อผ้าจนทั่ว ก่อนจะหยิบธนบัตรใบละสิบหยวนสองใบออกมา ยัดใส่มือเซี่ยเถา
“อย่าหาว่าให้น้อยเลย นี่เป็นเงินทั้งหมดที่ฉันมีแล้ว นี่คือความจริงใจของฉัน”