เมื่อเห็นสภาพของเซี่ยเถาในตอนท้ายแล้ว ดูเหมือนจะไม่ได้เป็นอะไรมากจริง ๆ พอนึกได้ว่าที่บ้านยังมีเด็กอีกสามคนที่ต้องดูแล เธอถึงได้กลับไป
ทว่าพอป้าจางกลับถึงบ้านอีกครั้ง ก็เห็นเซี่ยเหมยขี่จักรยานสองล้อใหญ่คนละคันกับคันก่อน พุ่งหายไปอย่างรวดเร็ว
ดูท่าทางแล้วก็คงไปโรงพยาบาลเหมือนกัน
แต่สภาพของเธอดูไม่ดีเอาเสียเลย แถมช่วงอยู่ไฟเดือนนี้ก็พักฟื้นไม่ดี ต่อไปคงทิ้งโรคเรื้อรังไว้ไม่น้อย
ไม่ต้องพูดถึงอนาคตหรอก ดูสภาพตอนนี้แล้ว คาดว่าเธอคงเป็นโรคจากการอยู่ไฟไปแล้ว
ป้าจาง: “……”
ช่างเถอะ โทรไปทางโรงพยาบาลก่อนดีกว่า
ยังดีที่โรงพยาบาลเขตทหารแห่งนี้เป็นที่ทำงานของหัวหน้าหวง ที่บ้านมีเบอร์โทรศัพท์ห้องทำงานของเขาอยู่
ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่รู้จะโทรหาใครจริง ๆ
ป้าหยางซึ่งกำลังดูแลเด็กสองคนอยู่ในบ้านก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวด้านนอกเช่นกัน
เพื่อไม่ให้รบกวนเด็กทั้งสองที่หลับสนิท เธอจึงไม่ได้ออกไปดู จนกระทั่งข้างนอกเงียบลงแล้วถึงค่อยออกมา
เมื่อได้ฟังจากป้าจางว่าเกิดอะไรขึ้น ป้าหยางก็ถอนหายใจ
เธอไม่ได้พูดอะไรสักคำ กลับไปดูแลเด็ก ๆ อย่างตั้งใจ ไม่ยอมให้พวกเขาคลาดสายตาแม้แต่ก้าวเดียว
โรงพยาบาลเขตทหาร หน้าห้องฉุกเฉิน
ตอนที่หวงซิ่วอิงกับโจวเฟิงมาถึง ก็เห็นคนหลายคนนั่งอยู่หน้าห้องฉุกเฉินพอดี
หนึ่งในนั้นคือโจวอวิ๋น ลูกชายคนเล็กของพวกเขา
“เสี่ยวอวิ๋น เสี่ยวอวิ๋น พี่ชายเป็นยังไงบ้าง เขาไม่เป็นไรใช่ไหม?” หวงซิ่วอิงรีบพุ่งเข้าไปจับแขนโจวอวิ๋นแล้วถาม