เธอหมดสติไปโดยสิ้นเชิง ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะเหลือบมองลูกของตัวเอง
ได้ยินเพียงเสียงอุทานตกใจของเหล่าพยาบาลแว่วมาเป็นระยะ…
ด้านนอกห้องคลอด
โจวหวยกับหวงซิ่วอิงเฝ้าอยู่ตรงนั้นมาตลอด รอตั้งแต่ฟ้าสางจนมืดค่ำ ในที่สุดประตูห้องคลอดก็เปิดออกอีกครั้ง ทั้งคู่ได้เห็นเด็กที่เซี่ยเหมยคลอดออกมา
ทั้งสองชะงักงันไปทันที
เป็นเด็กผู้ชาย แต่ลมหายใจแผ่วเบาเหลือเกิน ร่างเล็กผอมจ้อย ผิวหนังย่นยับ แถมยังแดงก่ำไปทั้งตัว มองแล้วทั้งน่ากลัวและน่าสงสาร
ราวกับอีกเดี๋ยวก็จะขาดใจตาย
เมื่อเทียบกับเด็กสองคนของเซี่ยเถาแล้ว เด็กคนนี้เห็นได้ชัดว่าสุขภาพไม่แข็งแรง
คุณหมอถอนหายใจ
“อาการของเด็กไม่ค่อยดี ต้องส่งเข้าห้องผู้ป่วยวิกฤตทันที จะได้เฝ้าสังเกตอาการอย่างใกล้ชิด จนกว่าจะยืนยันได้ว่าอาการคงที่แล้วถึงจะออกจากโรงพยาบาลได้”
“ให้ญาติตามไปด้วยนะคะ แล้วจัดการเรื่องนอนโรงพยาบาลให้เด็กด้วย”
“ฉันจะไปด้วย ไม่ว่าพวกคุณจะใช้วิธีไหน ฉันก็หวังว่าพวกคุณจะช่วยเด็กคนนี้ให้ได้นะคะ”
ขอบตาของหวงซิ่วอิงแดงก่ำ จมูกพลันแสบขึ้นมา เธอกลั้นสะอื้นไว้ไม่อยู่
ช่างเป็นเวรกรรมจริง ๆ ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาได้
เธอทำงานอยู่โรงพยาบาลมาหลายปี เคยเห็นเหตุการณ์ทำนองนี้มามาก เด็กพวกนี้ต่อให้ได้ออกจากโรงพยาบาลอย่างปลอดภัยในภายหลัง สุขภาพก็ไม่มีทางแข็งแรงเหมือนคนทั่วไป
เผลอ ๆ ยังอาจเจ็บป่วยไม่เว้นวัน ทั้งโรคหนักโรคเล็กสารพัดอย่าง
ถ้าเด็กเพิ่งคลอดออกมาแล้วไม่ได้รับการดูแลให้ดี อาการก็มีแต่จะแย่ลง