หลังเซี่ยเถาคลอดลูกแล้ว คนที่เฝ้าอยู่หน้าห้องคลอดก็เหลือเพียงโจวหวยกับหวงซิ่วอิง
เซี่ยเหมยยังคลอดอยู่ในห้อง เสียงร้องอย่างเจ็บปวดแสนทรมานของเธอดังลอดออกมาชัดเจน ทำให้คนที่ได้ยินอดใจสั่นไม่ได้
โจวเหย่กลับไปเฝ้าเซี่ยเถากับลูกน้อยทั้งสองที่ห้องพักผู้ป่วย
ส่วนโจวอวิ๋นยิ่งไม่มีทางอยู่ที่นั่นต่อ
แม้แต่ตอนที่หลานชายกับหลานสาวแท้ ๆ เพิ่งคลอด เขาก็แค่แวะมาดูเท่านั้น นับประสาอะไรกับลูกที่ไม่ได้เกิดจากตระกูลโจว
หลานสาวแท้ ๆ ทั้งสองคนคลอดออกมาอย่างปลอดภัยแล้ว
โจวอวิ๋นจึงไม่ได้อยู่ที่นั่นต่อ เขาบอกหวงซิ่วอิงพร้อมกับดึงหม่าเสี่ยวหลานไปด้วย จากนั้นก็เดินมุ่งหน้าไปทางแผนกสูตินรีเวช
“นี่ คุณจะพาฉันไปไหนหรือ?”
“คุณว่าไงล่ะ?” โจวอวิ๋นเอียงหน้ามองหม่าเสี่ยวหลานแล้วเบ้ปาก แทบไม่อยากมองเลยจริง ๆ
เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนไม่ใส่ใจตัวเองขนาดนี้ แต่กลับใส่ใจผู้หญิงคนอื่นเป็นพิเศษ
ประจำเดือนขาดไปเดือนกว่าแล้วยังไม่รู้ตัว ไม่รู้เหมือนกันว่าโตมาได้ยังไง
หม่าเสี่ยวหลานงุนงงอยู่บ้าง เธอกะพริบตาปริบ ๆ
“ฉันไม่รู้ถึงได้ถามคุณไง”
โจวอวิ๋น: “……”
เหลือจะเยียวยาจริง ๆ
“เอาละ ตามฉันมาก็พอ” โจวอวิ๋นขี้เกียจอธิบายให้ผู้หญิงคนนี้ฟัง จึงลากเธอไปลงทะเบียนที่แผนกสูตินรีเวชทันที
ก่อนเข้าไปหม่าเสี่ยวหลานยังทำหน้าเหรอหรา จนกระทั่งเห็นหมอสั่งตรวจให้เธอ และผลตรวจออกมา
เมื่อเห็นข้อความว่า ผลตรวจการตั้งครรภ์จากปัสสาวะเป็นลบ
หม่าเสี่ยวหลานก็เงียบไป