"พรุ่งนี้...ได้ไหม ฉันอยากจะรอให้หน้าเรียบร้อยก่อนค่อยไป" เซี่ยเถายกมือขึ้นลูบหน้าของตัวเองโดยไม่รู้ตัว
นางยังจำได้ดี ชายคนนี้ตอนแรกก็เพราะเห็นแก่หน้าตาของนางถึงได้สนใจ
ตอนนี้พวกเขาแทบไม่มีความรู้สึกอะไรต่อกัน เคยทะเลาะกันอย่างรุนแรงมาแล้ว เกือบจะไม่พูดจาซึ่งกันและกันไปตลอดชีวิต
ถึงแม้ตอนนี้จะตกลงกันได้อย่างยากลำบาก ตั้งใจจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันแล้ว แต่ก็ยังไม่มีความรู้สึกอะไรต่อกันอยู่ดี
"ก็ได้ พอดีช่วงนี้ฉันไม่มีภารกิจ" โจวเหย่คิดอยู่ครู่หนึ่ง
"ตอนนี้ก็ไม่เช้าแล้ว เธอพักผ่อนเถอะ ฉันยังต้องกลับไปที่กองทัพ"
ตอนนี้เขายังต้องกลับไปหาทางเอาคูปองผ้า และหาทางยื่นรายงานการสมรส
ต่อไปนี้อีกไม่รู้จะยุ่งแค่ไหน
เซี่ยเถาพยักหน้าอย่างว่านอนสอนง่าย "อื้มๆ"
เมื่อชายคนนั้นจากไปจนมองไม่เห็นเงาแล้ว นางถึงได้ปิดประตูห้อง แล้วก็ถอนหายใจโล่งอกอย่างไม่รู้ตัว ตบหน้าอกตัวเองเบาๆ แล้วพลิกตัวลงนอนบนเตียง
ห้องเดี่ยวของโรงแรมรับรองห้องนี้ เป็นห้องที่ดีที่สุดของโรงแรมรับรองทั้งหมด
ปลอกหมอนและผ้าปูที่นอนตากแดดจนมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสบู่
แสงแดดนอกหน้าต่างส่องเข้ามา ทำให้ทั้งห้องสว่างไสวโล่งโปร่ง
ไม่เหมือนในชาติก่อนที่คอกวัวในชนบทอันแคบมืด ที่เต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นของมูลวัว มีคนที่ไม่คุ้นเคยหลายครอบครัวเบียดเสียดอยู่ในที่เดียวกัน บางครั้งก็มีพวกอันธพาล ตอนกลางคืนแอบย่องเข้าบ้าน เพื่อจะมาหาประโยชน์จากพวกนาง