ตื่นนอนขึ้นมา เซี่ยเถาถือกระติกน้ำร้อน เดินไปที่ห้องน้ำร้อนเพื่อตักน้ำร้อนมาหนึ่งกระติก แล้วเข้าห้องไปล้างหน้าแปรงฟัน
ระหว่างเช็ดหน้า ลูบไปที่ผิวหน้าก็ยังรู้สึกไม่เรียบเนียนนัก แต่เมื่อเทียบกับเมื่อวานก็ดีขึ้นมากแล้ว
เซี่ยเถาแพ้ถั่วลิสงมาตั้งแต่เด็ก อาการหนักทีหน้าก็เต็มไปด้วยตุ่มแดงบวม แต่ถ้าเธอควบคุมมือตัวเองได้ ไม่ไปเกาแผลพวกนั้น ก็จะไม่ทิ้งรอยแผลเป็น และไม่ส่งผลต่อหน้าตา
นี่ก็เป็นเหตุผลว่าทำไมตอนนั้นเธอถึงลงมือกับตัวเองได้ขนาดนั้น
ห้องเดี่ยวของโรงแรมรับรองแห่งนี้ยังมีกระจกอยู่บานหนึ่ง ไม่ใหญ่โตนัก แต่พอจะส่องหน้าตัวเองได้ชัดเจน
ล้างหน้าเสร็จ เซี่ยเถาถือกระจกไปยืนที่หน้าต่าง ส่องดูใบหน้าของตัวเองอย่างละเอียด
ในกระจก ถึงแม้จะมีตุ่มแดงบวมเป็นหย่อม ๆ แต่ก็ยังพอเห็นได้ว่าผิวของเธอขาวผ่องดั่งหยก เนียนนุ่มละเอียดอ่อน
ผิวดี ๆ แบบนี้ เป็นผลจากการที่เธออาศัยอยู่ในคฤหาสน์ตั้งแต่เด็ก นั่งรถเล็กกินนกนางแอ่นวุ้นตังเม ดูแลบำรุงอย่างพิถีพิถันมาโดยตลอด
เมื่อเทียบกับเมื่อวาน อาการบวมแดงลดลงไปไม่น้อยแล้ว ตุ่มก็เล็ก down มากเช่นกัน
ถ้าเป็นไปตามนี้ คาดว่าอีกไม่กี่วัน ใบหน้านี้คงกลับมาเป็นปกติเกือบหมด
เซี่ยเถาแอบถอนหายใจโล่งอก ร่างกายค่อย ๆ ผ่อนคลายลง
บนโลกนี้ไม่มีผู้หญิงคนไหนไม่รักสวยรักงาม เธอก็เช่นกัน เธอรักสวยรักงามที่สุดมาตั้งแต่เด็ก