“รอฉันก่อน” โจวเหย่ทิ้งคำสองคำไว้ แล้วก็ลุกขึ้นเดินจากไปโดยไม่มีการอธิบายใดๆ
เซี่ยเถากะพริบตา รู้สึกสงสัยเล็กน้อย มองตามทิศทางที่เขาไป
ไม่นานนัก เธอก็เห็นโจวเหย่ไปหาเพื่อนทหารไม่กี่คนของเขา ดูท่าทางความสัมพันธ์ของพวกเขาจะดีพอสมควร พูดคุยหัวเราะกัน แต่ก็ไม่รู้ว่าพวกเขาพูดอะไรกัน
คนกลุ่มนั้นถึงกับมองมาทางเซี่ยเถาด้วยซ้ำ ในแววตามีความประหลาดใจ
เซี่ยเถาไม่เข้าใจว่าพวกเขาหมายความว่าอะไร ก็ไม่ได้คิดไปมาก เธอนั่งสงบนิ่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร รอคอยโจวเหย่อย่างว่าง่าย
ไม่นานนัก โจวเหย่ก็ได้อาหารที่ตักเตรียมไว้หลายอย่างจากมือคนพวกนั้น มา แล้วก็ตักซุปผักอีกหนึ่งถ้วย นั่งลงตรงข้ามกับเซี่ยเถาอีกครั้ง
พอเขานั่งลง ก็มีกับข้าวเพิ่มขึ้นมาหลายอย่างบนโต๊ะทันที ล้วนเป็นเมนูที่เซี่ยเถาชอบมากที่สุดเมื่อกี้
เนื้อผัด หมูสามชั้นอบแดง แล้วก็มันฝรั่งเส้นเปรี้ยวเผ็ดอีกหนึ่งจาน
สี กลิ่น รส ครบครัน หอมจนน้ำลายไหล
“กินเถอะ กินเสร็จฉันจะพาเธอไปโรงพยาบาลประจำกองทัพให้ตรวจดู” พอโจวเหย่นั่งลง เขาก็เริ่มถือตะเกียบก้มหน้ากินอย่างจริงจัง ไม่ได้มองเซี่ยเถาอีกเลย
ถึงแม้เซี่ยเถาจะกินไปไม่น้อยเมื่อกี้ แต่ท้องก็หิวจริงๆ พอเห็นของอร่อยมากมายขนาดนี้ เธอก็อดที่จะกลืนน้ำลายอีกครั้งไม่ได้ ดวงตาเป็นประกายจ้องมองโจวเหย่