หลังจากวุ่นวายตรวจอยู่พักใหญ่จนเสร็จสิ้น
เมื่อแพทย์อ่านรายงานผลตรวจจบ ก็เงยหน้าขึ้นดันแว่น
“ตุ่มแดง ๆ บนใบหน้าของคุณเกิดจากอาการแพ้ ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรมาก แค่ดูน่ากลัวเท่านั้น อีกไม่กี่วันก็จะค่อย ๆ ดีขึ้น ไม่ต้องทายาหรืออะไรหรอก”
“ส่วนเรื่องตั้งครรภ์นั้น ตอนนี้ยังดูจากรายงานผลตรวจไม่ออก หากคำนวณตามระยะเวลาที่พวกคุณบอก นี่ยังไม่ถึงสองเดือน ยังตรวจไม่พบ อย่างน้อยต้องรอให้ครบสามเดือนแล้วค่อยมาตรวจอีกครั้ง”
โจวเหย่เอ่ยถามขึ้นกะทันหันว่า
“คุณหมอ ถ้าเป็นแพทย์จีนอาวุโสที่มีวิชาแพทย์สูงส่ง จะมีความเป็นไปได้ไหมที่จะจับชีพจรตรวจพบว่าตั้งครรภ์หรือไม่ ทั้งที่ยังไม่ถึงสองเดือน?”
หัวใจของเซี่ยเถากระตุกวูบ เธอหันไปมองแพทย์โดยไม่รู้ตัว ฝ่ามือเริ่มมีเหงื่อซึม
ตอนนั้นคำพูดที่เธอบอกไปล้วนเป็นเรื่องกุขึ้นมาเอง ที่จริงเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะมีแพทย์จีนอาวุโสผู้เก่งกาจคนใดสามารถจับชีพจรตรวจพบได้หรือไม่ว่าเด็กเพิ่งอายุหนึ่งถึงสองเดือน
แต่เธอตั้งครรภ์จริง ๆ
แถมยังตั้งครรภ์ลูกแฝดสองคนด้วย จึงไม่นับว่าเป็นการหลอกลวงเสียทีเดียว
แพทย์เองก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนจะนึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะถามคำถามเช่นนี้ ชั่วขณะนั้นแววตาที่เขามองโจวเหย่ก็ซับซ้อนขึ้นเล็กน้อย
เขาครุ่นคิดแล้วเอ่ยว่า “เท่าที่ผมทราบ...ไม่มีนะ”
เซี่ยเถาหลับตาลง หัวใจพลันเต้นขึ้นมาจุกถึงลำคอ ขณะที่เธอคิดว่าตัวเองกำลังจะถูกจับได้
ถัดมา แพทย์ก็ยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น
“แต่ก็ไม่แน่ว่าจะไม่มีคนเก่งกว่าคนเก่ง ฟ้ายังมีฟ้าอยู่เหนือฟ้า บางทีอาจมีคนที่เก่งกาจถึงเพียงนั้นจริง ๆ ก็ได้”