“ในเมืองมีแค่ห้างสรรพสินค้าแห่งนี้แหละ ที่มีเสื้อผ้าครบที่สุดในทั้งอำเภอ”
“ฉันเตรียมเงินและคูปองมาให้พอ เธอซื้อเสื้อผ้าได้สามสี่ชุดเลย เข้าไปเลือกได้เลย เลือกเสร็จฉันไปจ่ายเงินให้”
“ถ้าไม่พอ เธอใส่ไปก่อนก็ได้ เดี๋ยวฉันสะสมคูปองผ้าได้แล้วค่อยซื้อให้ใหม่”
ดูเธอท่าทางแบบนี้ ก็คงไม่มีเงินติดตัวมากนัก ยิ่งคูปองยิ่งแล้วใหญ่
ตอนนี้จะทำอะไรก็ต้องใช้คูปองทั้งนั้น เงินอย่างเดียวไม่พอ
หลายปีนี้โจวเหย่สะสมเงินไว้ไม่น้อย แต่คูปองนี่สิเขาไม่ได้มีมากนัก แค่คูปองผ้าพวกนี้ก็ยังต้องขอแรงเพื่อนทหารหลายคนมารวมกัน
บ้านธรรมดาเก็บคูปองผ้าทั้งปีได้พอทำเสื้อผ้าตัวหนึ่ง ก็ถือว่าดีมากแล้ว
“ฉันอาจจะต้องซื้อรองเท้าอีกสองสามคู่ เงินเธอพอไหม?” เซี่ยเถาเงยหน้ามองโจวเหย่อย่างรวดเร็ว แล้วเอ่ยขอเพิ่มเสียงเบา
แล้วก็ก้มลงมองรองเท้าที่เท้าตัวเอง รองเท้าหนังคู่นี้ เธอใส่เดินทางมาจากนครเซี่ยงไฮ้ตลอดทาง
จนสึกกร่อนไปแล้ว
ในมิติของเธอมีสมุดบัญชีเงินฝากหลายพันหยวนอยู่ใบหนึ่ง แถมยังมีเครื่องประดับทองและเงินอีกไม่น้อย
ของพวกนั้นไม่ใช่ของเธอคนเดียว แต่รวมของแม่เธอด้วย เธอไม่คิดจะแตะต้อง เธอวางแผนว่าเมื่อจัดการเรื่องตรงนี้เรียบร้อยแล้ว จะไปที่หมู่บ้านชนบทที่แม่ถูกส่งตัวลงไป
แล้วเอาเงินพวกนั้นไปซื้อของดีๆ ให้แม่ แอบเอาไปให้ เพื่อให้วันที่แม่อยู่ในคอกวัวดีขึ้นที่สุดเท่าที่จะทำได้