โจวเหย่ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว ยังไม่ทันได้ตั้งตัว เขาก็ก้าวยาวๆ ตรงไปทางนั้นอย่างรวดเร็ว
เพื่อนร่วมรบหลายคนเห็นท่าทางไม่ชอบมาพากล ก็รีบรุดเข้าไปดึงเขาไว้
"เฮ้ยๆๆ พี่โจว นายจะไปไหนไหน ไม่ได้ตกลงกันแล้วเหรอว่าวันนี้ขึ้นไปกินข้าวที่โรงอาหารชั้นสอง แล้วนายจะลงไปชั้นหนึ่งทำไม?"
คงไม่ใช่ไปสนใจสาวทหารที่กำลังถูกคนคุยด้วยอยู่นั่นใช่ไหม
พูดตามตรง สาวทหารคนนั้นท่าทางดีจริงๆ มองจากระยะไกล เอวเล็กจนมือเดียวก็วอมได้ และรูปร่างที่เพรียวบาง ผิวขาวเนียน...
ดูดีกว่าสาวๆ ในคณะประชาสัมพันธ์เสียอีก
ถึงจะยังไม่เห็นหน้า แต่แค่ดูจากรูปร่างแบบนี้ ก็ต้องสวยไม่น้อยแน่นอน
ไม่น่าแปลกใจเลยที่มาถึงโรงอาหารแล้วมีผู้ชายมากมายจ้องมอง
โจวเหย่ไม่หันกลับมา สะบัดมือพวกนั้นทิ้ง แล้วพูดเสียงทุ้ม "พวกนายขึ้นไปก่อน ฉันตามไปเดี๋ยวนี้ มีธุระต้องจัดการหน่อย"
"มีอะไรกันล่ะ อย่าบอกนะว่านายติดใจเธอเข้าแล้ว พี่โจว พี่โจว ฟังฉันก่อน เรื่องแบบนี้ต้องดูมาก่อนได้ก่อน มีคนไปแล้ว เรารอไปก่อนเถอะ"
"เธอก็ไม่ใช่เมียนาย ถ้านายบุกไปแบบนี้ จะส่งผลกระทบอะไรกับเธอแล้วจะทำยังไง?"
เกา ซานที่อยู่ข้างๆ เริ่มร้อนใจ ก้าวยาวๆ ขึ้นไปดึงแขนโจวเหย่ไว้
ที่นี่คือโรงอาหาร มีคนมากมาย กลางวันแสกๆ เขากลัวว่าพี่น้องของตัวเองจะบุกเข้าไปดึงเธอออกมาจริงๆ แล้วสร้างผลกระทบที่ไม่ดี