“ใช่ ใช่ เป็นเสี่ยวเหย่...”
“คุณว่าอะไรนะ เป็นเสี่ยวเหย่เหรอ? ทำไมถึงเป็นเขา รีบหน่อย รีบพาไปโรงพยาบาล!”
ในห้องรับแขก สองสามีภรรยาร้อนใจขึ้นมาทันที พวกเขาลนลานคว้ากุญแจมาแต่งตัวจนแทบไม่ทัน แม้แต่มื้อเย็นก็ไม่สนใจ รีบออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว
ในห้อง เซี่ยเถาได้ยินเสียงเอะอะจากข้างนอก แว่ว ๆ คล้ายได้ยินชื่อโจวเหย่ด้วย
“ป้าหยาง ช่วยดูเด็กสองคนให้ฉันหน่อยนะ ฉันออกไปดูข้างนอกก่อน”
เธอสวมเสื้อผ้าแล้วเดินออกไป
การอยู่ไฟครั้งนี้เธอตั้งใจว่าจะอยู่ให้ครบ 30 วัน มะรืนนี้ก็เป็นวันสุดท้ายแล้ว
ที่จริงเมื่อครึ่งเดือนก่อน ร่างกายของเซี่ยเถาก็ฟื้นตัวดีมากแล้วด้วยความช่วยเหลือจากหยาดน้ำค้าง แม้จะคลอดลูกแฝด ร่างกายก็แทบไม่ต่างจากก่อนคลอด
ที่เธอยืนกรานจะอยู่ไฟให้ครบกำหนด ก็เพื่อไม่ให้คนอื่นสังเกตเห็นความผิดปกติ
ป้าหยางพยักหน้า
“ได้ ๆ วางใจไปเถอะ”
เซี่ยเถาเปิดประตูเดินมาถึงห้องรับแขก
ในห้องมีป้าจางกำลังเก็บโต๊ะอยู่เพียงคนเดียว
พอเห็นเซี่ยเถาเดินออกมา ป้าจางก็ตกใจจนสะดุ้ง สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบยกมือกุมอก