ก่อนจากไป โจวเฟิงยังอยู่ในห้องผู้ป่วยหนักอีกพักใหญ่
“พ่อได้ยินแม่แกบอกว่า ก่อนหน้านี้แกคิดจะหย่ากับเซี่ยเหมย เรื่องนี้จริงหรือเปล่า?”
โจวหวยเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขานรับเบา ๆ
โจวเฟิงมองหลานชายที่ยังนอนอยู่ในตู้อบและยังพ้นขีดอันตรายไม่ได้ แล้วถอนหายใจ
“แล้วตอนนี้ล่ะ แกคิดยังไง?”
พอคำถามนี้หลุดออกมา บรรยากาศรอบข้างก็พลันเงียบงัน อึมครึมและกดดันขึ้นมาทันที
โจวหวยเงยหน้ามองลูกชายที่ยังอยู่ในตู้อบ ก่อนจะหลุบตาลง ซ่อนความรู้สึกในแววตา
“...ก่อนที่แม่ลูกคู่นั้นจะอาการดีขึ้น ผมจะไม่พูดเรื่องนี้ ส่วนหลังจากนั้นจะเป็นยังไง ผมก็ยังไม่แน่ใจ”
“พ่อสนับสนุนแก มีอะไรต้องการก็บอกพ่อได้เลย” โจวเฟิงยกมือแตะไหล่โจวหวยเบา ๆ เขาคาดเดาผลลัพธ์นี้ไว้แล้ว
เด็กคนนี้เขาเลี้ยงมากับมือ ย่อมรู้จักดีเกินกว่าใคร
เรื่องอื่นเขาไม่กล้าพูด แต่ลูกที่เลี้ยงมากับมือต้องเป็นคนเห็นคุณค่าความผูกพัน มีความรับผิดชอบและรู้จักแบกรับหน้าที่แน่นอน
แม้เซี่ยเหมยจะไม่ได้เป็นคนดีนัก แต่ถึงอย่างไรเธอก็เสี่ยงคลอดลูกให้ตระกูลโจว จนตอนนี้ตกอยู่ในสภาพที่มีลูกยาก แม้แต่เด็กที่เพิ่งคลอดออกมาอย่างยากลำบากก็ยังอาจไม่รอด
ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเช่นนี้ ผู้ชายที่มีความรับผิดชอบสักหน่อยย่อมไม่มีทางทอดทิ้งแม่ลูกคู่นั้นได้
โจวหวยเม้มริมฝีปาก “พ่อครับ ผมมีเรื่องหนึ่งที่ต้องขอให้พ่อกับแม่ช่วยจริง ๆ”