เซี่ยเถากับโจวเหย่ลอบถอนหายใจโล่งอก
ยังดี ยังดี พ่อจะเลอะเลือนไปบ้าง แต่แม่ยังไม่เลอะเลือน ถ้าตั้งชื่ออะไรสักอย่างที่ลงท้ายว่าเหมยให้ลูกสาวพวกเขาจริง ๆ ทั้งคู่คงลุกขึ้นมาต่อต้านสุดกำลังแน่
พอคิดถึงตรงนี้ เซี่ยเถาก็คล้องแขนหวงซิ่วอิงไว้ แล้วเอ่ยเสียงเบา
“แม่คะ ไม่อย่างนั้นให้แม่ตั้งชื่อจริงให้อันอันดีไหมคะ”
“แม่ก็รู้นี่คะว่าหนูกับเซี่ยเหมยไม่ถูกกัน ก่อนหน้านี้เธอยังทำเรื่องตั้งมากมายกับหนู ตอนนี้จะให้หนูยอมให้ลูกสาวที่หนูเกือบเอาชีวิตไม่รอดกว่าจะคลอดออกมา ใช้ชื่อเดียวกับเธอ...”
“พูดตามตรง หนูรู้สึกขัดใจมากค่ะ”
“แม่รู้แล้ว ไม่ต้องห่วงนะ เรื่องนี้แม่จะจัดการให้ดี รับรองว่าจะไม่ให้พวกเธอต้องน้อยใจ” หวงซิ่วอิงเองก็นึกถึงเรื่องนี้ สีหน้าจึงหม่นลงเล็กน้อย
เธอโอบเซี่ยเถาเข้ามาในอ้อมแขน แล้วตบไหล่เบา ๆ
“พ่อเธอเป็นคนหยาบกระด้าง ทำอะไรก็ไม่รู้จักกะประมาณ เดี๋ยวแม่กลับไปพูดกับเขา รออันอันครบเดือนแล้วค่อยให้เขาห่ออั่งเปามาขอโทษลูก”
“ส่วนชื่อของอันอัน พวกเธอสองคนก็วางใจได้ อันอันเป็นหลานสาวคนโตของตระกูลโจว แม่จะกลับไปเปิดพจนานุกรมหาชื่อดี ๆ ให้เธอแน่นอน”
ความจริงเวลาผู้ชายคนนี้ทำตัวดี เขาก็ดีมากทีเดียว เพียงแต่เนื้อแท้ยังหัวโบราณอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้เป็นคนเลวร้ายอะไร
ถ้าเขาแย่จริง ๆ ตอนนั้นเธอคงไม่แต่งงานกับผู้ชายคนนี้
เมื่อหวงซิ่วอิงพูดเช่นนี้ สองสามีภรรยาก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้อีก บางเรื่องพูดสักครั้งสองครั้งก็พอ แต่ถ้าพูดมากเกินไปกลับจะยิ่งตรงกันข้าม ทำให้อีกฝ่ายรำคาญเปล่า ๆ