เซี่ยเถาจดจำบุญคุณครั้งนี้ไว้ คิดว่าจะหาโอกาสตอบแทนให้ได้
โจวเหย่เห็นทุกอย่างอยู่ในสายตาเช่นกัน เขาก็คิดจะหาโอกาสตอบแทนบุญคุณครั้งนี้
สองสามีภรรยาคิดตรงกันอย่างไม่ได้นัดหมาย
ไม่นานทั้งคู่ก็กลับถึงบ้าน ตอนนี้ไม่มีใครอยู่เลยสักคน บรรยากาศจึงเงียบเหงาอยู่บ้าง
“ป้าจางล่ะ ป้าจางไปไหนแล้ว?”
พอเข้าบ้าน โจวเหย่ก็รีบปิดหน้าต่างกับประตูให้เรียบร้อย ก่อนจะมองหาไปทั่วแต่ก็ไม่พบใคร เขาจึงขมวดคิ้วเล็กน้อย
ในที่สุดเซี่ยเถาก็ถอดผ้าที่คลุมตัวออกได้เสียที จริง ๆ แล้วร่างกายของเธอฟื้นตัวได้ดีมาก ตอนนี้เดินเองได้แล้ว
สีหน้าก็ดูดีขึ้นมาก แก้มขาวระเรื่ออมชมพู ไม่เหมือนคนเพิ่งคลอดลูกเลยสักนิด
แต่ผู้หญิงหลังคลอดต้องอยู่ไฟให้ครบ ไม่อย่างนั้นอาจทิ้งโรคภัยไว้ภายหลัง
ตามที่ตกลงกับพ่อแม่สามีไว้ก่อนหน้านี้ เดิมทีตั้งใจให้ป้าจางมาดูแลเธออยู่ไฟ
แต่ตอนนี้เธอคลอดลูกมาหลายวันแล้ว กลับแทบไม่เห็นแม้แต่เงาของป้าจาง
เซี่ยเถามองไปรอบบ้านเช่นกัน แต่ก็ไม่เห็นป้าจาง เธอจึงดึงแขนโจวเหย่ไว้
“โทรหาแม่ตรง ๆ เลย ถามแม่ดู”
“จริงสิ อย่าถามตรงเกินไปนะ ถึงเรื่องที่พวกเราไม่ลงรอยกับโจวหวยและภรรยาจะเห็นกันชัด ๆ แล้ว พ่อแม่ก็รู้ดีอยู่แก่ใจ”
“แต่ถึงจะรู้ดี พวกท่านก็คงไม่อยากให้เราหยิบความขัดแย้งมาวางไว้กลางโต๊ะทุกครั้งหรอก”