อีกด้านหนึ่ง โจวเหย่กำลังฝึกซ้อมลูกน้องอยู่ที่สนามฝึก จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงคนวิ่งมาตะโกนเรียกเขา
"ผู้บัญชาการกองพัน ผู้บัญชาการกองพัน มีญาติมาหาค่ะ ตอนนี้คนกำลังรออยู่ที่ห้องรับรองหน้าประตูกองทัพ รีบไปดูหน่อยเถอะค่ะ"
……
เซี่ยเถารออยู่ในห้องรับรอง รอแล้วรอเล่า รอนานมาก ในที่สุดก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
เธอวางแก้วน้ำในมือ ก้มหน้ามองโดยไม่รู้ตัว วินาทีนั้นก็เห็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาจากด้านนอก
เซี่ยเถายืนยันตัวตนของคนตรงหน้าได้ในทันที นิ่งไปครู่หนึ่ง ในขณะนั้นไม่รู้จะพูดอะไรดี
โจวเหย่สวมชุดทหารเรียบหรู เดินก้าวยาวๆ เข้ามาจากด้านนอกอย่างไม่รีบร้อน
วินาทีที่เงยหน้าขึ้น ใบหน้าของเขาคมคาย จมูกโด่งเป็นสัน ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตร สายตาคมกราดกวาดมองเซี่ยเถาตรงๆ เปี่ยมไปด้วยแรงกดดัน
แต่ทั่วทั้งตัวกลับมีกลิ่นอายนักเลงเจ้าสำอาง เกียจคร้านไม่เอาการ
เขาเดินก็ไม่มีท่าทางเป็นระเบียบ ก้าวเท้าช้าๆ ไม่เร่งรีบ กระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวในชุดทหารก็ไม่ได้ติดให้เรียบร้อย เอียงๆ เฉๆ พอจะมองเห็นแผงอกที่แข็งแรงบึกบึนได้รางๆ
ถ้าไม่มีเสื้อทหารสีเขียวตัวเป็นทางการนี้ กับนิสัยนักเลงเกเรแบบนี้ บอกว่าเขาเป็นหัวหน้าแก๊งค้าของเถื่อนในตลาดมืด คงมีคนเชื่อไม่น้อย
"ได้ยินว่าคุณเป็นคนในครอบครัวของฉัน เป็นญาติของฉัน แต่ฉันจำไม่ได้ว่ามีญาติแบบคุณคนนี้นี่นา?"