คำพูดนี้ทำเอาหลิวเซียงเฉาโกรธจนหน้านิ่วคิ้วขมวด เธอลุกขึ้นยืนอย่างอดไม่ได้ อยากจะฉีกคนพูดเป็นชิ้น ๆ
“เธอพูดอะไรกันแน่? ดูอายุเธอสิ ใส่เสื้อผ้าเก่า ๆ แบบนี้ ฉันไม่เรียกว่าเจ๊ จะให้เรียกว่าอะไร?”
“ฉันเพิ่งยี่สิบกว่า ๆ ดูเธอหน้ากับการแต่งตัวแบบนี้ อย่างน้อยก็สามสี่สิบแล้วล่ะ ฉันยังเด็กกว่าเธอมากเลย”
“เธอกล้าเรียกฉันว่าเจ๊เหรอ ควรจะเป็นฉันเรียกเธอว่าเจ๊มากกว่า”
“แต่ฉันเด็กกว่าเธอจริง ๆ นะ ฉันยังไม่ถึงยี่สิบเลย” เซี่ยเถาตอบตามตรง
เธอยกมือขึ้นลูบใบหน้าของตัวเองที่ถูกผ้าปิดมิดชิด และเสื้อผ้าขาด ๆ ปะ ๆ ที่สวมใส่อยู่
เพื่อความไม่เป็นที่สังเกตและเพื่อให้เดินทางมาอย่างปลอดภัยตลอดทาง
แม่ของเธอ หลิวหยุนเจิน เลยตั้งใจหาเสื้อผ้าปะ ๆ มาให้เธอชุดหนึ่ง แบบเดียวกับที่ชาวบ้านยากจนในชนบทส่วนใหญ่ใส่กัน
เสื้อผ้าชุดนี้ดูภายนอกเก่าโทรม แต่จริง ๆ แล้วเพิ่งตัดใหม่ ต้องใช้วิธีพิเศษในการรีดผ้าให้เรียบ จะได้ไม่บาดผิวเวลาใส่
หลิวเซียงเฉาไม่เชื่อเลยแม้แต่น้อย เธออดหัวเราะออกมาไม่ได้ มองเสื้อผ้าปะ ๆ เก่า ๆ ของเซี่ยเถา และผิวคล้ำเหมือนชาวบ้าน แล้วก็แทบจะหัวเราะจนตัวงอ
“โอ้ย เจ๊ อายุขนาดนี้แล้วยังทำเป็นเด็กอีก พูดแบบนี้ไม่รู้สึกอายบ้างเหรอ ดูท่าทางแบบนี้ สามสี่สิบปีแน่นอน ยังกล้าพูดว่าไม่ถึงยี่สิบอีก”