“เพราะว่าคุณท้อง แล้วก็ทำแท้งไม่ได้ เลยบุกมากองทัพเพื่อตามหาฉันงั้นเหรอ?”
ชายหนุ่มพูดพลางจ้องมองเซี่ยเถาตลอดเวลา สายตาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าที่ถูกบังไว้แน่นหนาของเธอ
เหมือนอยากจะมองทะลุผ้าหลายชั้นนั้น เพื่อดูว่าผู้หญิงตรงหน้าคิดอะไรอยู่กันแน่
พอถูกพูดถึงเรื่องนี้ เซี่ยเถารู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี สีหน้าก็ดูไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ แต่เพราะบังไว้มิดชิด เลยไม่มีใครเห็น
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ลูบหน้าท้องที่ยังไม่ท้องออก แล้วพยายามทำตัวให้ดูมีเหตุผล
“ไม่ตามหาคุณแล้วจะให้ไปตามหาใคร คุณเป็นพ่อแท้ ๆ ของเด็กในท้องฉัน ถ้าไม่ใช่คุณ ฉันคนเดียวก็ไม่มีทางท้องได้หรอก”
“…คุณเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ จะรีบปฏิเสธความรับผิดชอบแบบนี้ไม่ได้นะ”
ตอนนั้น ผู้ชายคนนี้ตอนอยู่บนเตียงเอาจริงเอาจังกับเธอมาก เกือบทำเตียงพังไปแล้ว
ถ้าไม่เพราะเขาใจร้อนเกินไป เธอคงไม่ท้องแฝดทีเดียวสองคน
โจวเหย่จึงต้องรับผิดชอบต่อเธอและลูกสองคน เซี่ยเถายิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองมีเหตุผล ใจเย็นขึ้นเรื่อย ๆ และไม่กลัวอีกต่อไป
เธอเชิดหน้าขึ้น มองโจวเหย่อย่างไม่รู้สึกว่าข้อเรียกร้องของตัวเองมีปัญหาอะไร
ใช่ ต้องเป็นแบบนี้
ไม่มีปัญหาอะไรเลยสักนิด
“ทำไมคุณไม่พูดล่ะ คุณจะไม่รับผิดชอบจริง ๆ เหรอ ถ้าคุณไม่รับผิดชอบ ฉันจะไปหาเจ้านายของคุณ”