ทั้งตระกูลเซี่ยถูกยึดทรัพย์จนเกลี้ยง เหลือเพียงความสับสนวุ่นวาย
คนของคณะกรรมการปฏิวัติไม่ได้จากไปทั้งหมด กลับคอยเฝ้าดูแลทั้งตระกูลเซี่ยไว้อย่างแน่นหนา
รอเพียงคำสั่งจัดการอย่างเป็นทางการจากเบื้องบน
สถานการณ์เช่นตระกูลเซี่ย ถูกส่งตัวลงชนบทเพื่อปฏิรูป หลีกเลี่ยงไม่ได้แน่นอน
ตอนนี้ที่รออยู่ก็เพียงคำสั่งอย่างเป็นทางการเท่านั้น ว่าจะถูกส่งไปที่ไหน เมื่อไหร่จะต้องจากไป
ก่อนหน้านี้เหล่าคนรับใช้ในตระกูลเซี่ยก็พากันจากไปหมดแล้ว บัดนี้ในคฤหาสน์หลายชั้นอันกว้างใหญ่กลับว่างเปล่าเงียบเหงา
เหลือเพียงหลิวหยุนเจินและเซี่ยเถาแม่ลูกต้องพึ่งพากันและกัน
ตระกูลเซี่ยเดิมทีเป็นตระกูลใหญ่ เป็นนายทุนใหญ่ที่มีชื่อเสียงในนครเซี่ยงไฮ้
แต่คนในตระกูลเซี่ยส่วนใหญ่ หนีไปฮ่องกงนานแล้ว หรือไม่ก็เก็บเงินทองทั้งหมดไปอยู่ต่างประเทศ
ต่อมาเหลือเพียงสายของเซี่ยเจิ้งซาน พ่อของเซี่ยเถา และเซี่ยเจิ้งซานก็เพิ่งเสียชีวิตไปเมื่อไม่กี่วันก่อน
เขามีเพียงลูกสาวสองคนคือหล่อนและเซี่ยเหมย ไม่มีลูกชาย
การถูกคณะกรรมการปฏิวัติยึดทรัพย์ในครั้งนี้ ไม่เพียงแต่อ้างว่าตระกูลเซี่ยเป็นนายทุนเท่านั้น แต่ยังเพราะตระกูลเซี่ยมีความสัมพันธ์กับต่างชาติมากมาย
ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือการแจ้งเบาะแสของเซี่ยเหมย เพราะเธอกล้าตัดญาติ ประกาศตัดขาดจากตระกูลเซี่ยในหนังสือพิมพ์อย่างเปิดเผย อีกทั้งตอนนี้เธอแต่งงานกับโจวหวยแล้ว เป็นครอบครัวทหาร
ดังนั้น เรื่องการส่งตัวตระกูลเซี่ยลงชนบทในครั้งนี้ ไม่มีผลกระทบต่อเซี่ยเหมยแม้แต่น้อย
หลังจากแต่งงานใหม่ เธอก็แจ้งเบาะแสตระกูลเซี่ยเสร็จ ก็ไปอยู่กับโจวหวยที่กองทัพแล้ว
ผู้ที่ได้รับผลกระทบมีเพียงแม่ลูกเซี่ยเถาเท่านั้น
พวกเธอไม่เคยคิดว่าเซี่ยเหมยจะกล้าขนาดนี้ แจ้งเบาะแสทั้งตระกูลเซี่ยโดยไม่แยแสแม้แต่พ่อที่เพิ่งเสียชีวิตไปได้ไม่นาน
...
กลางคืนค่อย ๆ เงียบสงบลง
รอบคฤหาสน์ยังมีคนของคณะกรรมการปฏิวัติเฝ้าอย่างแน่นหนา แม้แต่แมลงวันก็บินออกไปไม่ได้
ในบ้านแทบไม่มีอะไรจะกิน วันนี้ตอนพวกนั้นยึดทรัพย์ แม้แต่อาหารก็ยึดไปหมด
ท้องของแม่ลูกทั้งสองหิวจนร้องโกรก ๆ
“เถาเถา พรุ่งนี้จะมีคนมาส่งหนูไป หลังจากออกไปแล้วให้ตรงไปที่กองทัพหาโจวเหย่ อย่ากลับมาอีก” หลิวหยุนเจินจับมือลูกสาว ลูบเบา ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความอาลัย
นางใช้เส้นสายสุดท้ายที่มี จัดการเรื่องนี้เรียบร้อยแล้ว
ถึงลูกสาวจะแต่งงานผิดผู้ชาย แต่อย่างน้อยอีกฝ่ายก็เป็นนายทหาร เชื้อสายดี สืบเชื้อสายชาวนาที่ยากจนมาสิบปียศฐานะดี
ในช่วงวิกฤตเช่นนี้ การแต่งงานกับผู้ชายแบบนี้ เหมาะสมที่สุดแล้ว
ด้วยความสัมพันธ์นี้ นางยังพอหาคนช่วยจัดการ ส่งลูกสาวออกไปอย่างปลอดภัย
ดวงตาเซี่ยเถาแดงขึ้นมาในทันที จมูกจี๊ดขึ้น
“แม่ พอหนูไปตั้งตัวที่กองทัพได้ หนูจะพยายามช่วยแม่...”
ตอนนี้ทางเดียวที่จะไม่ถูกส่งลงชนบท ก็ต้องหาทางไปกองทัพ หาพ่อของลูกสองคนในท้องคือโจวเหย่ ให้เขารับผิดชอบคนสามคนแม่ลูก
เห็นแก่ลูกสองคน โจวเหย่น่าจะไม่ทอดทิ้งนาง
เซี่ยเถาที่เกิดใหม่อีกรอบรู้ดีว่า สถานที่ที่พวกนางจะถูกส่งไป นั่นคือหมู่บ้านบนภูเขาที่ห่างไกลและยากจนข้นแค้นเป็นที่สุด
สถานที่นั้นผู้คนสามัคคีกันมาก เกลียดชังคนนอกเป็นอย่างยิ่ง จริง ๆ แล้วรังเกียจนายทุนที่ถูกส่งไปปฏิรูปเช่นพวกนาง
หลายคนที่ถูกส่งไปยังสถานที่นั้น ไม่มีใครอยู่รอดเกินหนึ่งปีก็ตายหมด
หมู่บ้านเหล่านั้นเมินเฉยต่อการกระทำของชาวบ้านบางคน แม้จะเกิดเรื่องถึงตาย พวกเขาก็ไม่ค่อยยุ่ง กลับเข้าข้างคนในหมู่บ้านตัวเองเสมอ
ชาติก่อน ถ้าหลิวหยุนเจินไม่ยอมมอบตัวให้หัวหน้าหมู่บ้านคนนั้น
แม่ลูกคงไม่มีทางผ่านพ้นไปได้ ลูกในท้องหล่อนก็ไม่มีทางคลอดออกมา
ตอนนั้นแม่ของนางก็วางแผนให้เช่นกัน
แต่แม่นางไม่รู้ว่า หล่อนกับโจวเหย่หย่าร้างกันแล้ว ไม่ใช่ครอบครัวทหารอีกต่อไป ไม่มีสิทธิ์ติดตามสามีไปกองทัพ
แม้แต่หนังสือแนะนำก็ทำไม่ได้ แล้วจะพูดถึงการไปกองทัพหาโจวเหย่ให้รับผิดชอบลูกสองคนในท้องได้อย่างไร
ชาติก่อนตอนตระกูลเซี่ยถูกส่งลงชนบท เซี่ยเถาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองท้อง
อีกทั้งนางกับโจวเหย่หย่าร้างกันแล้ว และตอนหย่าร้างก็ทะเลาะกันอย่างน่าอับอาย นางถึงกับเอาชีวิตไปขู่จนเขาต้องจากไป พร้อมกับพูดจารุนแรง ยืนยันจะหย่าให้ได้ไม่ว่ายังไง
ดังนั้นหลังจากตระกูลเซี่ยถูกส่งลงชนบท นางก็ไม่คิดจะไปหาโจวเหย่
พอถูกส่งลงชนบท แล้วพบว่าตัวเองท้องลูกโจวเหย่ ตอนจะไปหาเขาก็สายเกินไปแล้ว
สถานที่นั้นห่างไกลและยากจน ขนาดโทรศัพท์ยังไม่มี ต่อให้พูดไปไกลที่สุด ต่อให้มี นางก็ไม่รู้ช่องทางการติดต่อโจวเหย่ด้วยซ้ำ
ในที่สุด เพราะในชนบททำแท้งไม่ได้ อีกทั้งร่างกายนางไม่แข็งแรง ไม่เหมาะที่จะทำแท้ง เซี่ยเถาจึงต้องคลอดลูกสองคนเพียงลำพังภายใต้การดูแลของหลิวหยุนเจินแม่นาง
โชคดีที่ลูกสองคนเป็นเด็กดี ในหลายปีที่อยู่ในชนบท อายุแค่ไม่กี่ขวบก็รู้ว่าแม่และยายลำบากมาก ดังนั้นไม่เคยสร้างปัญหาให้พวกนาง กลับช่วยเหลืองานบ้านอย่างสุดความสามารถ
เสียดายที่ต่อมาชะตากรรมของลูกสองคนก็ไม่ดีนัก พวกเขาถูกแช่แข็งตายในอ้อมกอดของเซี่ยเถา
แม่ก็ตาย ลูกสองคนก็ตาย
เซี่ยเถาหมดสิ้นความหวังที่จะมีชีวิตอยู่ ไม่นานก็ตายในฤดูหนาวอันหนาวเหน็บวันนั้น
ตลอดมา โจวเหย่ไม่รู้เลยว่าตัวเองมีลูกสองคน
แต่เซี่ยเถารู้จากเซี่ยเหมยว่า โจวเหย่มีฐานะไม่ธรรมดา เขาต่างหากที่เป็นลูกชายแท้ ๆ ของท่านผู้บัญชาการโจว ส่วนโจวหวยเป็นของปลอม
คนสองคนตอนเกิดถูกสลับกัน สลับฐานะกัน จนกระทั่งโจวเหย่ตายก่อนวัยอันควรจากการออกปฏิบัติภารกิจ ความจริงเรื่องนี้ถึงได้เผยออกมา
แต่พอความจริงเปิดเผย โจวเหย่ก็เสียชีวิตไปนานแล้ว โจวหวยลูกชายปลอมก็ยังเป็นลูกชายท่านผู้บัญชาการโจวอยู่ดี นางเอกเซี่ยเหมยก็ยังเป็นสะใภ้ตระกูลผู้บัญชาการเหมือนเดิม ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ ชีวิตสุขสบายและมีหน้ามีตา
เซี่ยเหมยยังแกล้งเยาะเย้ยเซี่ยเถา ตอนคืนแต่งงานเดินผิดห้องเป็นโอกาสดีขนาดนั้น กลับไม่รู้จักคว้าไว้ ดันหาทางตายใส่ตัว
สุดท้ายทำให้ตัวเองกลายเป็นแบบนี้ ยังลากหลิวหยุนเจินลงน้ำด้วย แม้แต่ลูกสองคนก็ตายโดยไม่รู้ว่าพ่อแท้ ๆ ของตัวเองเก่งกาจขนาดไหน ยิ่งใหญ่แค่ไหน
เซี่ยเถาเสียใจจริง ๆ หลังจากทนทุกข์มามากพอแล้วถึงได้รู้ว่า จะรักหรือไม่รักไม่สำคัญ ขอเพียงผู้ชายที่แต่งงานด้วย ทำให้พวกเขามีชีวิตที่ดีก็พอแล้ว
นางถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก กินความขมขื่นไม่ได้แม้แต่นิดเดียว ชาติก่อนหลังจากถูกส่งลงชนบท ก็ทำให้นางได้ลิ้มรสความทุกข์ทั้งหมดในโลกนี้แล้ว
ตอนนี้เกิดใหม่อีกรอบ
เซี่ยเถาไม่อยากทนทุกข์อีกต่อไป ยิ่งไม่อยากถูกส่งลงชนบท มองดูแม่และลูกสองคนตายอย่างน่าเวทนาต่อหน้าต่อตา
ไม่ว่ายังไง นางต้องไปกองทัพหาโจวเหย่ เพื่อป้องกันไม่ให้โจวเหย่ตายก่อนวัยอันควร
อาศัยสถานะนายทหารของโจวเหย่ หลีกเลี่ยงการถูกส่งไปปฏิรูป หลีกเลี่ยงความตายของลูกสองคนในท้องด้วย
มีเพียงนางไปตั้งตัวที่กองทัพก่อนเท่านั้น จึงจะหาช่องทางอื่นช่วยแม่นางได้ มีเพียงนางไปตั้งตัวที่กองทัพก่อนเท่านั้น ถึงจะมีโอกาสอื่นช่วยแม่นาง
คิดถึงตรงนี้ เซี่ยเถาพุ่งเข้าไปในอ้อมแขนหลิวหยุนเจิน กอดแน่นไม่ปล่อย “แม่ ไม่ต้องห่วง จะต้องดีขึ้นแน่ ๆ ทุกอย่างจะต้องดีขึ้น”
ชาติก่อนตอนนี้ นางไม่รู้จริง ๆ ว่ากองทัพที่โจวเหย่ประจำการอยู่ที่ไหนและช่องทางการติดต่ออย่างไร
แต่ชาติที่แล้วบางทีอาจเป็นเพราะลูกสองคน ในหลายปีที่ถูกปฏิรูปในชนบท นางได้รู้ที่อยู่กองทัพของโจวเหย่จากเซี่ยเหมยอีกที