เซี่ยเถาอยากหาผู้ชายดีๆ สักคนแต่งงานเป็นนายทหารภรรยา แล้วใช้ชีวิตแบบสบายๆ
ไม่ใช่หาใครสักคนมาแต่งงานด้วยแล้วต้องทนทุกข์ทรมาน
ดังนั้นเซี่ยเถาจึงไม่สนอะไรทั้งนั้น อยากจะหย่าให้ได้ ไม่สนใจแม้แต่ชื่อเสียงหลังหย่า
ยังไงครอบครัวเธอก็มีเงิน แม้จะหย่าเธอก็ไม่หิวตาย ยังไงก็ยังเป็นคุณหนูตระกูลเซี่ย
ตอนนั้นเซี่ยเถาที่ไม่ได้ทำให้เรื่องหย่าลุกลามใหญ่โต ก็เพราะคิดว่าพึ่งแต่งงานวันแรกแล้วจะหย่าทันที มันฟังดูไม่ดีนัก น่าอายเกินไป
เลยคิดจะปิดไว้ก่อน รอเวลาผ่านไปสักพักค่อยประกาศข่าว
แต่คิดไม่ถึงว่าข่าวการหย่ายังไม่ได้ประกาศออกไป เรื่องตระกูลเซี่ยถูกยึดทรัพย์และส่งไปปฏิรูปก็มาถึงซะก่อน
เซี่ยเถาแอบลูบท้องตัวเอง แววตาแวบไปด้วยความซับซ้อน
ไม่มีใครรู้ว่าในท้องเธอมีลูกอยู่แล้ว และยังเป็นฝาแฝดชายหญิงอีกด้วย
ตอนนี้ห่างจากวันที่เธอมีความสัมพันธ์กับโจวเหย่เพียงเดือนกว่าๆ ยังดูไม่ออกว่าท้อง
แต่เซี่ยเถาที่เกิดใหม่รู้ดีว่าตัวเองท้องจริงๆ
ถึงแม้พวกเขาจะหย่ากันแล้ว
แต่ลูกสองคนในท้อง ก็เป็นเชื้อสายของโจวเหย่จริงๆ
เธอต้องไปที่กองทัพ หาโจวเหย่ให้รับผิดชอบ กลับมาแต่งงานใหม่เพื่อเป็นครอบครัวทหารอีกครั้ง ถึงจะมีโอกาสรอดพ้นจากการถูกส่งไปปฏิรูป
ลองคำนวณเวลาดู ชาติก่อนโจวเหย่ตายตั้งแต่ยังหนุ่ม
ยังไม่ทันได้รู้ความจริงเรื่องชาติกำเนิดของตัวเอง ยังไม่ทันได้ถูกพ่อแท้ๆ ที่เป็นผู้บัญชาการเขตทหารกับแม่แท้ๆ ที่เป็นหัวหน้าพยาบาลโรงพยาบาลเขตทหารกลับมารับตัว
กลับปล่อยให้โจวหวยพระเอกแย่งตำแหน่งลูกชายผู้บัญชาการไปครอง และทำให้เซี่ยเหมยได้เป็นสะใภ้ตระกูลผู้บัญชาการ อาศัยฐานะนี้ ทำอะไรก็ราบรื่นไปหมด ใช้ชีวิตสุขสบายสุดๆ ไปตลอดชีวิต
ส่วนเธอกลับต้องไปปฏิรูปในคอกวัวชนบทหลังโจวเหย่ตาย ไม่กี่ปีก็ถูกบั่นทอนจนเหมือนแก่ไปหลายสิบปี ยืนข้างเซี่ยเหมยแล้วดูต่างรุ่นกันเลย ไม่เหลือเค้าความสวยสดใสแบบแต่ก่อนอีกต่อไป
แม้เซี่ยเถาอยากจะพาลูกสองคนไปหาปู่ย่าตัวจริงที่เป็นผู้บัญชาการและหัวหน้าพยาบาล
แต่เพราะโจวเหย่ตายไปแล้ว เธอจึงไม่มีหลักฐานพิสูจน์ว่าโจวเหย่คือลูกชายแท้ๆ ของผู้บัญชาการ
จึงไม่สามารถให้ลูกทั้งสองกลับไปสืบสกุลได้ ทำได้แค่มองตาลูกทั้งสองต้องทนทุกข์ทรมานไปกับเธอในชนบท สุดท้ายก็ตายในอ้อมแขนเธอตั้งแต่ยังเด็ก
โชคดีที่ตอนนี้ ยังเหลือเวลาอีกปีกว่าจะถึงวันที่โจวเหย่ตาย ทุกอย่างยังทัน
“เถาเถา แม่พูดกับลูกตั้งนาน ทำไมไม่ตั้งใจฟัง หรือว่าที่ไหนไม่สบาย รีบบอกแม่เร็ว”
หลิวหยุนเจินพูดอยู่ตั้งนาน แต่กลับพบว่าลูกสาวหน้าตาสวยน่ารักในอ้อมแขนกำลังเหม่อลอย
เธอตกใจทันที กลัวว่าลูกสาวจะตกใจกลัวกับเรื่องถูกยึดทรัพย์วันนี้จนป่วย
จึงรีบเอามือแตะหน้าผากลูกสาว
ก็ไม่ร้อนนี่นา
เซี่ยเถาตั้งสติได้เร็ว รีบดึงมือหลิวหยุนเจิน แล้วกระซิบเสียงเบา “แม่ หนูไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วงหนู”
เธอแค่เพิ่งเกิดใหม่ได้ไม่นาน ความทรงจำมากมายผุดขึ้นมาในหัว รกไปหมด ต้องใช้เวลาจัดระเบียบสักหน่อย เลยเหม่อไป
แม่ของเซี่ยเหมย ตายด้วยโรคภัยตั้งแต่ก่อนที่หลิวหยุนเจินแม่ของเธอจะแต่งเข้ามาแล้ว
หลิวหยุนเจินแต่งเข้าตระกูลเซี่ยแล้ว เธอปฏิบัติต่อเซี่ยเหมยลูกเลี้ยงอย่างไม่ขาดตกบกพร่องทางวัตถุ และไม่เคยคิดกลั่นแกล้ง
แต่ทางด้านความรู้สึก ยังไงเธอก็มีลูกสาวแท้ๆ ของตัวเอง
อีกอย่าง เธอไม่ใช่คนดีที่เสียสละอะไรแบบนั้น ระหว่างลูกเลี้ยงกับลูกแท้ๆ ก็ต้องเอียงไปทางลูกแท้ๆ มากกว่า ตั้งแต่เด็กจนโตคิดหาแต่เรื่องให้ลูกแท้ๆ
ส่วนเซี่ยเหมยลูกเลี้ยง เธอก็ไม่ได้ห้ามสามีไม่ให้วางแผนให้ลูกสาวคนใหญ่คนนี้
ยังไงก็แค่ให้ผ่านทั้งทางวัตถุและจิตสำนึกก็พอ
แต่ในสิ่งที่ควรได้มา เธอต้องแย่งชิงให้ลูกสาวตัวเองให้ได้แน่นอน จะปล่อยให้ใครอื่นได้ไปหมดไม่ได้
ดังนั้น ไม่ว่าจะเป็นการเต้นรำ เรียนวาดรูป หรือเปียโน ไวโอลิน...
ตราบใดที่ลูกสาวชอบ หลิวหยุนเจินยอมทุ่มทุนมหาศาล จ้างครูชื่อดังระดับอาจารย์มาสอนลูกสาวตัวเอง
ต่อให้ต้องเสียเงินมากแค่ไหนก็ไม่เป็นไร
จ้าวนางเซี่ยเหมยไม่มีแม่มาตั้งแต่เด็ก เธอโหยหาความรักจากแม่ และโหยหาคนที่คิดหาให้เธอทุกเรื่อง วางแผนให้เธอ
แต่น่าเสียดายที่พ่อแท้ๆ ยุ่งกับงานประจำ ไม่มีเวลาสนใจเธอ หรือให้ความสำคัญกับเธอเท่าไหร่
ทั้งพ่อแท้ๆ และแม่เลี้ยง ดูเหมือนจะรักน้องสาวต่างแม่เซี่ยเถามากกว่า
เซี่ยเหมยจึงค่อยๆ จมดิ่งลงในความเงียบ จนกลายเป็นคนมองไม่เห็น
แต่ในใจเธออิจฉา เกลียดชัง เธอรู้สึกว่าหลิวหยุนเจินเป็นผู้หญิงเจ้าเล่ห์ แม้ดูเหมือนไม่ได้ปฏิบัติกับเธออย่างโหดร้าย แต่จริงๆ แล้วคอยทำให้เธอไร้ความสามารถไปทุกทาง จนไม่สามารถไปแข่งกับเซี่ยเถาได้
ในใจเธอ เซี่ยเถาก็ไม่ใช่คนดีอะไร
เซี่ยเถาตั้งแต่เด็กอยากได้อะไรก็ได้ ใช้ชีวิตอย่างสง่างาม ได้รับความรักจากพ่อแม่เหมือนแก้วตาดวงใจ
มีใบหน้าสวยยั่วยวนใจ สืบทอดข้อดีของพ่อแม่ทุกอย่าง เคยเรียนเต้นรำวาดรูปกับครูชื่อดัง ไม่ว่าความสามารถอะไรก็ทำได้หมด
เอวบางขายาว ผิวขาวหน้าสวย ดูท่าทางแล้วไม่ธรรมดา ยิ่งดูยิ่งสวยหวานละมุน ใครเห็นก็ละสายตาไม่ได้
ส่วนตัวเธอ หน้าตาได้แค่เก๋ๆ ยืนข้างเซี่ยเถาแล้วดูเหมือนคนใช้
ตั้งแต่เด็กจนโต สองพี่น้องยืนด้วยกัน ใครเห็นก็ชมว่าเซี่ยเถาสวย ส่วนเธอได้คำชมแค่ว่าเชื่อฟังและรู้เรื่อง กลายเป็นแค่ส่วนประกอบของคนอื่นไปได้ยังไง
ดังนั้นเมื่อเกิดใหม่ สิ่งแรกที่เซี่ยเหมยทำคือแย่งคู่หมั้นของน้องสาวต่างแม่ แล้วแจ้งเบาะแสตระกูลเซี่ย แก้แค้นแม่เลี้ยงและน้องสาวต่างแม่ ส่งพวกเธอไปปฏิรูปในชนบท
“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว” หลิวหยุนเจินโล่งใจ เธอดึงเซี่ยเถาในอ้อมแขนเข้ามากอดแน่นขึ้น ใช้ร่างกายตัวเองบังใบหน้าลูกสาว ป้องกันสายตาไม่ดีพวกนั้น
ตอนคนพวกนั้นมาถึงยึดทรัพย์ พวกเขามองตระกูลแม่ลูกไม่น้อยเลย
โดยเฉพาะหัวหน้ารองคณะกรรมการปฏิวัติคนนั้น ตอนนี้ยังคิดจะมาลูบมือพวกเธออีก
เธอไม่เป็นไร เพราะแก่แล้ว สามีก็ตายไปแล้ว ไม่ต้องรักษาความบริสุทธิ์ให้ใคร แค่ไม่ชอบสายตาลามกของผู้ชายพวกนี้
แต่ลูกสาวเธอไม่เหมือนกัน
เถาเถายังสาว ใบหน้านี้รวมข้อดีของเธอกับพ่อไว้ครบหมด สวยกว่าตอนเธอสาวๆ อยู่หลายส่วน
รู้ไหมว่าตอนสาวๆ เธอเป็นสาวสวยมีชื่อเสียงไปทั่วสารทิศ แม้จะเกิดในชนบท แต่ด้วยใบหน้านี้ ก็หาผู้ชายเมืองที่มีฐานะดีๆ แต่งได้สบายๆ
ยิ่งลูกสาวเธอสวยกว่าตอนสาวๆ เธอเสียอีก
ตอนนี้ตระกูลเซี่ยตกที่นั่งลำบากแล้ว ใครจะรู้ว่าจะมีพวกผู้ชายลามกจ้องมาหรือเปล่า
“แม่ หนูไม่เป็นไรจริงๆ”
เซี่ยเถาซบอยู่ในอ้อมแขนหลิวหยุนเจิน เงียบหน้าอยู่ตลอด ไม่กล้าโผล่หน้าให้ใครเห็น
เธอยังแอบใช้มือป้ายฝุ่นตามมุมห้อง แอบทำใบหน้าตัวเองให้สกปรก พยายามไม่ให้ใบหน้านี้ดึงดูดสายตา
ชาติก่อน หัวหน้ารองคณะกรรมการปฏิวัติคนที่เป็นหัวหน้าคนนี้
คิดจะเอาเปรียบแม่ลูกเธอตลอด แอบส่งสัญญาณให้แม่ลูกเธอไปหาเขาตอนกลางคืน
ทำให้เธอรู้สึกขยะแขยงสุดๆ
ถ้าไม่ใช่ว่าหลังจากนั้น คนๆ นี้จู่ๆ ก็ถูกจับลงจากตำแหน่ง
เธอกับแม่คงยังไม่ทันถูกส่งไปชนบท ก็คงถูกเขาล่วงเกินไปก่อนแล้ว
หลิวหยุนเจินก็สังเกตเห็นการเคลื่อนไหวเล็กๆ ของลูกสาว เธอไม่ได้ห้ามปราม กลับแกล้งเอียงตัวช่วยบังให้อีกด้วย ความกังวลในใจค่อยๆ ลดลง
ลูกสาวที่เคยเอาแต่ใจและดื้อรั้นดูเหมือนจะรู้จักโตขึ้นบ้างแล้ว
รู้ว่าอะไรควรทำ อะไรไม่ควรทำ
เธอคงวางใจได้แล้ว ค่อยปล่อยให้ลูกสาวไปอยู่กับสามีที่กองทัพต่างถิ่นไกลหลายพันลี้
ตอนนี้ตระกูลเซี่ยตกอับ ฐานะไม่ดี ลูกสาวต้องไปอยู่กับสามีที่กองทัพเท่านั้นถึงจะรอดพ้นจากการถูกส่งไปปฏิรูปครั้งนี้
คณะกรรมการปฏิวัติกลุ่มนั้นใช้เวลาทั้งเช้าในการค้นหาทั่วทั้งตระกูลเซี่ย ทำลายทุกอย่าง
อะไรที่ยึดไปได้ก็เอาไปหมด โดยเฉพาะของมีค่า ส่วนที่เหลือเอาไปไม่ได้ก็ทุบทำลายให้หมด
แม้แต่ชุดกี่เพ้าที่อยู่ในตู้เสื้อผ้าใหญ่ในห้องนอนเซี่ยเถา รวมถึงชุดเดรส รองเท้าส้นสูง ฯลฯ ก็ไม่รอด
เสื้อผ้าพวกนี้ตัดเย็บอย่างประณีต ผ้าดีๆ ชิ้นเดียวก็แพงเท่ากับค่าแรงครึ่งปีของคนงานธรรมดา
แต่ตอนนี้ทุกอย่างหายไปหมด ไม่ถูกเผาก็ถูกตัด
รวมถึงเปียโนใหญ่ในห้องหนังสือก็ถูกทุบทำลาย ส่วนหนังสือเหล่านั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง ทุกเล่มถูกค้นออกมาทำลายทิ้ง