เมื่อเห็นเช่นนี้ หม่าเสี่ยวหลานก็อดเป็นห่วงไม่ได้ รีบวิ่งเข้าไปในห้องของเซี่ยเถาแล้วเล่าเรื่องนี้ให้อีกฝ่ายฟัง
“พี่สะใภ้รอง พี่สะใภ้รอง แย่แล้วค่ะ พี่สะใภ้ใหญ่กำลังไปฟ้องคุณอยู่นะคะ”
เซี่ยเถานั่งอยู่บนเตียงในห้อง ก้มหน้าอ่านหนังสืออย่างตั้งใจ
การเรียนแพทย์ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย หนังสือเล่มไหน ๆ ก็หนาราวกับก้อนอิฐ โดยเฉพาะความรู้เกี่ยวกับตัวยาที่อัดแน่นเต็มหน้า รวมถึงการจำแนกและปรุงยาสมุนไพรทุกชนิด
พูดตามตรง แค่เรียนจากตำราอย่างเดียว หลายเรื่องก็ไม่ง่ายจริง ๆ
ยังต้องลงมือฝึกปฏิบัติด้วยตัวเองควบคู่กันไป ถึงจะเข้าใจและเชื่อมโยงความรู้ได้อย่างถ่องแท้ ทั้งยังช่วยวางพื้นฐานให้แน่นขึ้น
ไม่อย่างนั้น หากเกิดความผิดพลาดขึ้นมาแม้เพียงนิดเดียว วันหน้าก็อาจเป็นเรื่องถึงชีวิตได้
หม่าเสี่ยวหลานพรวดพราดเข้ามาแล้วเห็นภาพตรงหน้า เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนรีบเข้าไปหา
“พี่สะใภ้รอง อ่านอะไรอยู่คะ? ไม่เป็นห่วงเลยหรือคะ? พี่สะใภ้ใหญ่กำลังไปฟ้องอยู่ ไม่แน่ว่าอาจจะไปฟ้องคุณพ่อก็ได้”
เซี่ยเถาพลิกหน้าหนังสืออีกหน้า แล้วก้มหน้าจดบันทึกต่อ
“เป็นห่วงไปก็ไม่มีประโยชน์ ปากอยู่บนหน้าเธอ เราก็ห้ามไม่ได้ สิ่งที่ทำได้ก็แค่รับมือไปตามสถานการณ์ ดูว่าเธอคิดจะทำอะไร”
หม่าเสี่ยวหลานได้ฟังก็เห็นด้วย จึงพยักหน้า
ก็จริง พวกเธอคงไม่อาจเอาอะไรไปอุดปากเซี่ยเหมย หรือไปพูดหลักเหตุผลอะไรกับเซี่ยเหมยได้หรอก