ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น เอาแค่เรื่องที่ชาติก่อนเธอกับลูกสองคนและแม่ต้องเผชิญ ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะลบล้างได้ด้วยคำพูดไม่กี่คำ
ความทุกข์ที่เซี่ยเหมยกำลังได้รับในตอนนี้ เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น ยังมีอีกมาก
“คังคังเป็นหลานชายแท้ ๆ ของคุณ เป็นหลานของตระกูลโจว คุณ...คุณคิดจะยืนดูเขาตายจริง ๆ เหรอ?”
“อย่าลืมสิ แม่ของคุณก็เป็นแม่ของฉัน ตาของคุณก็เป็นตาของฉันเหมือนกัน ของที่ท่านทิ้งไว้ย่อมมีส่วนของฉันด้วย ตอนนี้ฉันแค่อยากได้ของของตัวเองคืน เพื่อช่วยชีวิตลูกเท่านั้น”
ใบหน้าของเซี่ยเหมยเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวแดง มือทั้งสองกำแน่น จ้องหญิงที่นอนพักฟื้นหลังคลอดอยู่บนเตียงเขม็ง
สวรรค์ช่างเข้าข้างเซี่ยเถาจริง ๆ คลอดลูกเหมือนกันแท้ ๆ ทำไมหลังคลอดแล้วเซี่ยเถาถึงกลับดูสวยกว่าเดิม แถมยังสะดุดตาขึ้นอีก ใบหน้านั้นงดงามชวนมองเหลือเกิน
ส่วนเธอกลับดูราวกับแก่ขึ้นสิบปี
เวลาอยู่กับแม่สามีอย่างหวงซิ่วอิง คนที่ไม่รู้คงคิดว่าพวกเธออายุเท่ากัน
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนอยู่กับโจวหวย
พอนึกถึงตอนที่เธอเพิ่งคลอดลูกแล้วฟื้นขึ้นมา ได้ยินพยาบาลพูดถึงช่องว่างอายุระหว่างเธอกับโจวหวยแว่ว ๆ เธอก็อดอยากร้องเรียนพวกนั้นไม่ได้
เซี่ยเถา “……”
เธอประเมินความหน้าด้านของคนคนนี้ต่ำไปจริง ๆ
เซี่ยเถาอดกลอกตาไม่ได้ น้ำเสียงก็ไม่ไว้หน้าอีกฝ่าย