“ไม่มีนะ จริงๆ แล้วฉันไม่ได้ส่งโทรเลขไปที่กองทัพ” เซี่ยเถารีบส่ายหน้าพร้อมอธิบาย
บางเรื่องพูดกันตามลำพังก็พอ จะไปท้าทายกองทัพอย่างเปิดเผยได้ยังไง
ถ้าเป็นคนปกติ ก็คงไม่ทำเรื่องโง่ๆ แบบนี้
มีแต่คนที่เคยสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้เท่านั้นแหละ ที่จะทำเรื่องแบบนี้ได้
โจวเหย่นิ่งเงียบลง ริมฝีปากบางของเขาประกบกันแน่น สีหน้าดูไม่ค่อยดีนัก
“เรื่องนี้ฉันรู้แล้ว ฉันจะไปสืบให้กระจ่าง ถ้าไม่ใช่เธอทำจริงๆ ฉันจะคืนความบริสุทธิ์ให้เธอเอง”
ตอนนั้นเพราะเรื่องนี้ เขาถูกผู้บัญชาการการเมืองเรียกไปอบรมสั่งสอนอยู่หลายครั้ง แถมยังทำให้เขาพลาดโอกาสไปอบรมเพิ่มเติมที่โรงเรียนนายร้อยอีกด้วย
โควต้านี้มีค่ายิ่ง บางครั้งทั้งกองทัพยังมีไม่ถึงสองคน และต่อให้มีก็ยากที่จะตกถึงมือเขา
นี่คือสิ่งที่เขาทุ่มเทอย่างหนักเพื่อให้ได้มา แต่กลับพลาดเพราะเรื่องนี้โดยตรง โควต้านั้นสุดท้ายตกไปให้คนที่ด้อยกว่าเขาไปทุกทาง
พอคนๆ นั้นอบรมกลับมาก็สามารถลงมาเป็นหัวหน้าของเขาได้โดยตรง
ถ้าไม่รู้เรื่องนี้ก็คงไม่เป็นไร โจวเหย่ก็แค่คิดว่าตัวเองไม่มีวาสนา ใครจะไปรู้ว่าตอนนั้นเขายินดีแต่งงานกับเซี่ยเถาด้วยตัวเอง จะมีผลอะไรตามเขาก็ยอมรับได้
แต่ตอนนี้รู้แล้วว่าทั้งหมดนี้เป็นแผนการของคนอื่น จะให้โจวเหย่ใจเย็นได้ยังไง
เซี่ยเถาแอบมองโจวเหย่ พบว่าคนๆ นี้โกรธกว่าเธอซึ่งเป็นเหยื่อเสียอีก เธอคิดอยู่นิดหน่อย ก็เอ่ยถามเสียงเบา