กลับมาถึงหอพักทหาร โจวเหย่หาเกาซาน เพื่อนทหารที่สนิทที่สุดของเขา
"ช่วยฉันหน่อย ช่วยสืบหน่อยว่าโทรเลขฉบับนั้น มาถึงกองทัพวันไหนกันแน่"
"พี่โจว สืบโทรเลขฉบับไหนเหรอ? ที่พูดถึงน่ะ ไม่ใช่ฉบับที่คุณนายน้อยนายทาสชาวเมืองถ่ายมาไว้ที่กองทัพนี่หรอกเหรอ?"
เกาซานตะลึงไปครู่หนึ่ง ยังไม่ทันตั้งสติ ในหัวก็คิดถึงแต่โทรเลขฉบับนั้น
"ใช่ ฉบับนั้นแหละ" โจวเหย่ตบไหล่เกาซาน
"แล้วก็ อย่าเอาแต่เรียกคุณนายน้อยนายทุนติดปาก ถ้าฉันได้ยินอีก ฉันไม่จบกับนายแน่"
"โทรเลขฉบับนั้น... มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?" เกาซานยิ้มแหยๆ รีบเปลี่ยนเรื่องคุยทันที
หรือว่าจะเกี่ยวกับสายลับ?
ถึงแม้เขาจะอายุมากกว่าโจวเหย่พอสมควร และตำแหน่งก็ต่ำกว่าโจวเหย่หนึ่งขั้น
แต่เพราะทั้งคู่สนิทกันมาก ดังนั้นในเวลาที่อยู่ส่วนตัว เขาจะเรียกโจวเหย่ว่าพี่โจว แต่ถ้ามีคนนอกก็จะเรียกผู้บัญชาการกองพัน
เขาไม่เคารพใครทั้งนั้น ยกเว้นโจวเหย่ ไม่ใช่เพราะอะไรอื่น ก็เพราะโจวเหย่เคยช่วยชีวิตเขาไว้ หลายครั้งด้วย
โจวเหย่มองออกในทันทีว่าเกาซานคิดอะไรอยู่
"มีปัญหาจริงๆ แต่ไม่ใช่อย่างที่นายคิด ไม่เกี่ยวกับสายลับหรอก เป็นเรื่องส่วนตัวของฉันเอง"
"จำไว้เป็นความลับ อย่าให้ใครรู้"
"ตอนนี้ยังไม่ดึก ไฟยังไม่ดับ ฉันจะไปที่หน่วยสื่อสารเดี๋ยวนี้แหละ" เกาซานไม่ได้ถามต่อ ยิ้มแล้วหันหลังเดินไป