ไม่นานนัก หัวหน้าจางจากโรงพยาบาลเขตทหารก็พาคนมาถึงอย่างรวดเร็ว
หลังจากตรวจดูแล้ว ก็ยืนยันได้ในไม่ช้าว่าโจวเหย่พ้นขีดอันตรายแล้ว ตอนนี้แค่ต้องพักฟื้นให้ดี
ตามปกติแล้ว เมื่อตรวจเสร็จ คุณหมอกำชับไม่กี่คำก็กลับได้
แต่หัวหน้าจางกลับสั่งให้คนข้างกายปิดประตูห้องพักผู้ป่วย แล้วยังให้คนไปเฝ้าด้านนอกอีกด้วย
พอเห็นท่าทีเช่นนี้ เซี่ยเถากับโจวเหย่ต่างก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
“หัวหน้าจาง ยังมีเรื่องอะไรอีกหรือคะ?”
หัวหน้าจางหันมามองเซี่ยเถาทันที
“ที่ผมมาครั้งนี้ หลัก ๆ ก็อยากคุยเรื่องอื่นกับสหายเซี่ยเถา”
“ผมเคยได้ยินเรื่องคุณตาหลิวเหวินซานของคุณ หมอหลิวเป็นหมอจีนอาวุโสที่เก่งมากคนหนึ่งจริง ๆ”
“ที่ผมมาวันนี้ก็เพราะอยากถามอย่างเสียมารยาทสักหน่อย ยาที่คุณให้ผู้บัญชาการกองพันโจวกินก่อนหน้านี้ คุณตาเคยทิ้งบันทึกที่เกี่ยวข้องหรือสูตรยาไว้บ้างไหม?”
หัวหน้าจางมองสีหน้าของเซี่ยเถา ไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงใด ๆ จึงชะงักไปเล็กน้อยก่อนพูดต่อ
“พวกเราก็เห็นผลของยานี้แล้ว หากนำไปใช้กับทหารที่บาดเจ็บสาหัสได้ ไม่รู้ว่าจะช่วยชีวิตคนไว้ได้อีกมากแค่ไหน”
“ถ้ามีจริง และคุณยินดีแบ่งปัน โรงพยาบาลเขตทหารของเราจะไม่ปล่อยให้คุณเสียเปรียบแน่นอน”