หลายวันมานี้ เซี่ยเถาคอยเฝ้าอยู่ในห้องผู้ป่วยนี้ตลอด
เพื่อความสะดวก เธอจึงโทรศัพท์กลับบ้านเป็นพิเศษ ให้หม่าเสี่ยวหลานช่วยเอาเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนกับของใช้ส่วนตัวบางอย่างมาให้
หม่าเสี่ยวหลานมาถึงค่อนข้างเร็ว
ไม่นานนัก เธอก็หอบห่อสัมภาระใบใหญ่มาถึงห้องผู้ป่วยในโรงพยาบาลเขตทหารอย่างรีบร้อน
“พี่สะใภ้รอง ลองดูเสื้อผ้าพวกนี้สิว่าใช้ได้ไหม ทั้งหมดเป็นชุดที่ฉันเคยเห็นพี่ใส่ ฉันเดาว่าพี่น่าจะชอบ ก็เลยเลือกชุดที่พี่ชอบมาให้โดยเฉพาะ”
“ลองดูสิว่าขาดอะไรอีกไหม ถ้าขาดอะไรก็บอกนะ ฉันจะกลับไปเอามาให้”
“ขอบใจนะ เสี่ยวหลาน เสื้อผ้าที่เธอเลือกมาถูกใจฉันทุกชุดเลย”
เซี่ยเถาเปิดห่อสัมภาระดู
ข้างในมีแต่เสื้อผ้าสวย ๆ กับกระโปรงสวย ๆ ที่เธอใส่ก่อนท้องเริ่มโต แม้แต่ชุดชั้นในก็ยังแยกห่อใส่ห่อหนึ่งมาให้โดยเฉพาะ
คนคนนี้ช่างรู้ใจเธอจริง ๆ เลือกมาแต่ของที่เธอชอบทั้งนั้น
บางครั้งเธอก็รู้สึกว่าตัวเองกับหม่าเสี่ยวหลานไม่เหมือนพี่สะใภ้กับน้องสะใภ้เลย กลับเหมือนพี่น้องสนิทกันมากกว่า เวลาจะเลือกซื้อของอะไรก็มักคิดตรงกันเสมอ
“ไม่เป็นไรหรอก เราคนกันเองทั้งนั้น ไม่ต้องเกรงใจหรอก” ของพวกนี้เธอตั้งใจเลือกมาจากตู้เสื้อผ้าของพี่สะใภ้รองเองเลย
เสื้อผ้าในตู้ของพี่สะใภ้รองสวยจริง ๆ
แต่พี่สะใภ้รองสวยที่สุดต่างหาก
ไม่รู้ว่าใบหน้าของพี่สะใภ้รองเป็นแบบนี้ได้อย่างไร แค่เห็นก็ทำให้คนอารมณ์ดีขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
“จริงสิ พี่รองเป็นยังไงบ้างคะ ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” หม่าเสี่ยวหลานถาม
เช้านี้พอตื่นขึ้นมา เธอก็ไปห้องของพี่สะใภ้รองเหมือนทุกวัน ตั้งใจไปดูลูกชายลูกสาวตัวน้อยที่กำลังนอนหลับปุ๋ย