เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ พ่อแท้ ๆ ของเขาทำตัวราวกับพ่อเลี้ยง ตาแก่นั่นน่าชังจริง ๆ ไม่แปลกเลยที่โจวอวิ๋นซึ่งเติบโตในตระกูลโจวมาตั้งแต่เล็กจะเกลียดเขา
โจวเหย่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะคาดเดาต่อ
“โจวหวยไปทำภารกิจกับผม เขาไม่มีภรรยาที่จะเอายาช่วยชีวิตมาให้แบบผม อาการบาดเจ็บของเขาคงไม่เบาแน่ ไม่แน่ว่าอาจกระทบต่อเส้นทางการเป็นทหารในอนาคตด้วย”
“ผมเดาว่าไม่ใช่แค่ทางเซี่ยเหมยที่ร้อนใจ พ่อก็คงร้อนใจเหมือนกัน แม้แต่แม่เองก็น่าจะมีความคิดอะไรอยู่ในใจ”
“อีกไม่นาน พวกเขาอาจกลับมาขอของสิ่งนั้นจากคุณอีก”
อย่างไรเสีย โจวหวยก็ใช้ชีวิตอยู่ในตระกูลโจวมาหลายสิบปี เป็นลูกที่สามีภรรยาตระกูลโจวเลี้ยงดูมาในฐานะผู้สืบทอดตั้งหลายปี
จะเป็นไปได้อย่างไรที่พวกเขาจะไม่รู้สึกผูกพันเลย ความรู้สึกย่อมมีแน่ แถมยังไม่น้อยด้วย
แม้แต่หวงซิ่วอิง แม่แท้ ๆ ที่เคยปกป้องพวกเขาอยู่บ่อยครั้ง หากอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ ก็มีโอกาสสูงที่จะมาถามเรื่องนี้กับพวกเขาเพราะโจวหวย
เซี่ยเถาเม้มริมฝีปาก “ก็มีความเป็นไปได้มากจริง ๆ”
“เพราะงั้นฉันถึงบอกพวกเขาไปแล้วว่า ยาช่วยชีวิตมีแค่ชุดเดียว และฉันให้คุณไปก่อนออกปฏิบัติภารกิจ คุณกินมันเข้าไปแล้ว ถึงได้พ้นขีดอันตรายเร็วขนาดนี้”
“ส่วนสูตรยา ฉันไม่มีหรอก ใครอยากได้ก็ลงไปถามคุณตาที่ปรโลกเอาเอง”
“ถ้าขอมาได้ ก็ถือว่าเป็นความสามารถของพวกเขา”
ที่จริงแล้วมีสูตรยาอยู่จริง แต่ไม่เพียงสมุนไพรจะหายาก วิธีปรุงยาชนิดนี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะเรียนรู้ได้