“แม่คะ อย่าเพิ่งกังวลไปเลยค่ะ ตอนนี้ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น พวกเราแค่คิดว่าเด็กเพิ่งคลอด น่าจะพาไปตรวจร่างกายให้ครบทุกส่วน ถ้าไม่มีปัญหาอะไร พวกเราคนเป็นพ่อแม่จะได้สบายใจค่ะ” เซี่ยเถาอธิบาย
หวงซิ่วอิงถอนหายใจโล่งอก “อย่างนี้นี่เอง งั้นก็ควรตรวจสักหน่อย”
“เสี่ยวเหย่พาเด็กสองคนไปนานแค่ไหนแล้ว ใกล้กลับมาหรือยังคะ”
“พ่อเธออยู่ข้างนอกน่ะ คิดว่าจะเข้ามาดูเด็กสองคนก่อน แล้วค่อยกลับกองทัพ”
“พ่ออยู่ข้างนอกเหรอคะ? ทำไมไม่ให้พ่อเข้ามานั่งล่ะคะ” เซี่ยเถารู้สึกแปลกใจ เผลอเหลือบมองไปทางประตู
“ไม่เป็นไร ให้เขานั่งอยู่ข้างนอกเถอะ ข้างนอกมีเก้าอี้อยู่ รอเสี่ยวเหย่พาเด็กสองคนกลับมา ให้เขาเห็นหน้าสักหน่อย แล้วพ่อเธอก็ต้องไปแล้ว”
“ทางกองทัพยังมีงานรอเขาอยู่ ครั้งนี้เขาตั้งใจลางานแวะมาโดยเฉพาะเลยนะ”
หวงซิ่วอิงส่ายหน้า
ลูกสะใภ้อยู่ไฟ จะให้พ่อสามีเข้ามาได้อย่างไรกัน ต่อให้เข้ามาได้ก็ไม่ค่อยสะดวกอยู่ดี
โจวเฟิงรีบเดินทางมาจากกองทัพ แวะไปดูทางห้องผู้ป่วยหนักเพียงครู่เดียว แล้วจึงเดินมาทางนี้ เพราะอยากเห็นหลานชายกับหลานสาวที่เพิ่งลืมตาดูโลก
พอได้ยินอีกฝ่ายพูดเช่นนั้น เซี่ยเถาก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอยกข้อมือขึ้นดูเวลา
“เสี่ยวเหย่กับคนอื่นไปได้พักหนึ่งแล้ว น่าจะใกล้กลับมาแล้วค่ะ”
ที่จริงเธอไม่ได้คิดว่าเด็กทั้งสองมีปัญหาสุขภาพตรงไหน เพียงแต่เพื่อความแน่ใจ จึงตั้งใจให้โจวเหย่พาเด็กไปตรวจ