สิ่งนี้เธอบังเอิญได้ยินคุณตาหลิวพูดกับเซี่ยเถาตอนยังเด็ก
เห็นไหม นี่แหละความเสแสร้งของบางคน ปากก็บอกว่าจะปฏิบัติกับเธอเหมือนลูกสาวแท้ ๆ หรือหลานสาวแท้ ๆ
แต่ความจริง ของดี ๆ ของตระกูลหลิว พวกเขากลับให้แต่เซี่ยเถา ไม่เคยให้เธอเลย
ไม่ว่าจะเป็นสัญญาหมั้นหมายของตระกูลโจว หรือยาช่วยชีวิตของตระกูลหลิว พวกเขาต่างก็ระแวดระวังเธอเสียทุกเรื่อง ราวกับมองเธอเป็นขโมย
เซี่ยเหมยเรียกป้าจางเข้ามา ให้เธออุ้มลูกแล้วไปบ้านข้าง ๆ ด้วยกัน
ป้าจางค่อนข้างเป็นห่วง กลัวว่าเธอจะไปทะเลาะกับเซี่ยเถาอีก ความขัดแย้งระหว่างสองคนนี้ ใครในตระกูลโจวก็รู้กันหมด เธอจึงรีบเกลี้ยกล่อม
“บ้านข้าง ๆ เหรอ เสี่ยวเหมย เธอจะไปทำอะไรที่นั่น?”
“ตอนนี้เธอควรพักฟื้นให้ดี ผู้หญิงอยู่เดือนจะชะล่าใจไม่ได้ ถ้าดูแลตัวเองไม่ดี วันหน้าจะเกิดเรื่องใหญ่เอาได้”
“ตอนหัวหน้าแผนกกลับไปเมื่อครู่ก็สั่งฉันไว้แล้ว บอกให้ฉันดูแลเธอให้ดี ให้เธอนอนพักอยู่บนเตียงตลอดช่วงอยู่เดือน”
เซี่ยเหมยมีแผนของตัวเอง เธอยกมือห้ามป้าจางไม่ให้พูดต่อ
“พอแล้วป้าจาง ฉันรู้ แต่ครั้งนี้ฉันมีธุระด่วนจริง ๆ ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ไปหาเรื่องเซี่ยเถาหรอก ฉันจะไปขอร้องเธอ ขอให้ช่วยคังคัง”
“ขอร้องเธอเหรอ?” ป้าจางมองอย่างไม่เข้าใจ แต่เซี่ยเหมยก็พลิกตัวลงจากเตียง เดินไปทางบ้านข้าง ๆ แล้ว
ป้าจางไม่มีเวลาคิดมาก รีบอุ้มลูกตามไปทันที
“จะไปขอร้องเถาเถาทำไม? ขอร้องไปเถาเถาก็รักษาโรคไม่ได้หรอก เสี่ยวเหมย เสี่ยวเหมย เธอกลับไปนอนพักเถอะ...”