พยาบาลอุ้มลูกทั้งสองของเซี่ยเถาออกมาจากห้องคลอด
ด้านนอกห้องคลอดมีคนมากมายมารออยู่
ประตูเปิดออก พยาบาลเดินออกมาด้วย โจวเหย่ที่เฝ้าอยู่ข้างประตูมาตลอดอดรนทนไม่ไหว พุ่งเข้าไปหาเป็นคนแรก
“พยาบาลครับ ภรรยาผมเป็นยังไงบ้าง เธอไม่เป็นไรใช่ไหมครับ?”
หวงซิ่วอิงกับหม่าเสี่ยวหลานเห็นดังนั้นก็รีบเข้ามาล้อมวง
“เสี่ยวจ้าว ลูกสะใภ้ฉันไม่เป็นไรใช่ไหม?”
“ใช่ค่ะ พยาบาล พี่สะใภ้ฉันไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?”
เดิมทีพยาบาลตั้งใจจะถามโจวเหย่ว่าภรรยาของเขาคือใคร เพราะมีหญิงคลอดลูกเข้าไปสองคน
แต่พอเห็นหัวหน้าของตัวเอง เธอก็รู้ทันทีว่าคนที่เขาพูดถึงต้องเป็นเซี่ยเถาแน่นอน ส่วนผู้ชายคนนี้ก็คงเป็นลูกชายที่หัวหน้าเพิ่งรับกลับมา
“ไม่เป็นไรค่ะ ทั้งแม่ทั้งลูกปลอดภัยดี เด็กสองคนนี้ คนโตเป็นพี่ชาย ส่วนคนเล็กเป็นน้องสาวนะคะ”
“พวกคุณดูกันก่อนได้ค่ะ เดี๋ยวจะเข็นคุณแม่กลับห้องพักฟื้นแล้ว เธอไม่เป็นอะไร พักผ่อนให้ดีต่อจากนี้ก็พอ”
โจวเหย่ถึงกับถอนหายใจโล่งอก ก่อนจะหันไปมองเด็กสองคนในอ้อมแขนพยาบาล
เด็กน้อยทั้งสองหลับไปแล้ว แก้มขาวนุ่มนิ่ม ดูน่ารักน่าเอ็นดูมาก
หัวใจของโจวเหย่ราวกับถูกบางอย่างสะกิด ความแข็งกระด้างพลันอ่อนยวบลง เขาอดใจไม่ไหว ยื่นมือไปอุ้มเด็กน้อยที่อยู่ใกล้ที่สุดอย่างระมัดระวัง