ช่วงเวลาครึ่งวันที่เหลือ โจวเหย่แทบทั้งหมดใช้ไปกับการอยู่เป็นเพื่อนเซี่ยเถาและลูก
จนกระทั่งเที่ยงวัน เวลาเริ่มสายแล้ว เขาต้องไปเสียที จึงเก็บข้าวของด้วยอาลัยอาวรณ์ก่อนจากไป
ระหว่างที่ชายหนุ่มกำลังเก็บของ เซี่ยเถาก็รีบหยิบกางเกงชั้นในสองตัวจากตู้ข้าง ๆ แล้วยื่นให้
“อ้อ ยังมีนี่อีก เอาไปด้วยสิ ฉันทำให้คุณเองกับมือ เมื่อกี้เกือบลืมไปแล้ว”
ตอนแรกโจวเหย่ยังมองไม่ชัดว่าเป็นอะไร จนรับมาแล้วก้มดูใกล้ ๆ ถึงได้รู้ว่าเป็นกางเกงชั้นในสองตัวที่สวมไว้ข้างใน
เนื้อผ้าสัมผัสนุ่มมาก ฝีมือประณีตกว่าของที่สหกรณ์การค้าเสียอีก แถมขนาดก็พอดี มองตรงไหนก็ดูดีไปหมด
ดีกว่ากางเกงชั้นในที่เขาใส่เป็นประจำตั้งมาก
ปกติเขาซื้อจากสหกรณ์การค้าทั้งนั้น แถมยังเลือกแบบที่ถูกที่สุด ยิ่งถูกยิ่งดี อย่างไรก็แค่ใส่ได้ก็พอ
ขาดเป็นรูก็ไม่เป็นไร ขาดแล้วก็ใส่ต่อไป จนผ้าขาดรุ่งริ่ง ใส่ไม่ได้จริง ๆ ถึงจะโยนทิ้ง
โจวเหย่ชะงักไปทันที มองภรรยาคนสวยของตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อ ในใจรู้สึกร้อนผ่าว ทั้งปลื้มทั้งสับสนปนเปกัน
“...คุณทำเองเหรอ?”
เซี่ยเถากะพริบตาปริบ ๆ
“ก็ฉันทำเองสิ ไม่งั้นคุณคิดว่าใครทำล่ะ? ของดีขนาดนี้ ต่อให้ไปซื้อที่สหกรณ์การค้าก็หาไม่ได้หรอก”
ก่อนลงมือ เธอคิดว่าการทำกางเกงชั้นในสองตัวคงไม่ยากอะไร อย่างไรก็ใช้ผ้าไม่มาก แต่พอลงมือทำเองถึงได้รู้ว่า