“ไสหัวไป!” โจวหวยไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย เขาสะบัดมือของหญิงสาวออกอีกครั้ง
ถ้าไม่ใช่เพราะเซี่ยเหมย วันนี้เขาคงไม่ต้องบาดเจ็บซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งยังถูกคนยัดใส่กระสอบอย่างอัปยศ แล้วกดลงกับพื้นทุบตี
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เขาหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะฝืนกดอารมณ์ในใจเอาไว้
“รอให้คุณคลอดลูกก่อน แล้วเราค่อยหย่ากัน”
“ตอนนี้ถ้าคุณรู้จักอยู่ให้สงบเสงี่ยม อย่าเที่ยวก่อเรื่อง พอคลอดลูกแล้ว เห็นแก่ลูก ผมจะชดเชยให้คุณบ้าง”
“แต่ถ้าคุณยังคิดจะเล่นลูกไม้ ก็อย่าหาว่าผมไม่ไว้หน้า”
เซี่ยเหมยถึงกับตะลึงงัน ไม่เข้าใจว่าตัวเองแค่เป็นห่วงผู้ชายคนนี้ ทำไมจู่ ๆ เรื่องถึงลงเอยแบบนี้ได้
เธอร้อนรน รีบคว้าแขนโจวหวยอีกครั้ง แต่ก็ถูกเขาสะบัดมือออกไปอีก
“คุณ... คุณจะหย่ากับฉันจริง ๆ เหรอ?”
“แล้วลูกของเราจะทำยังไง คุณทนเห็นลูกเกิดมาโดยไม่มีแม่ได้เหรอ อาไหว”
“หุบปาก! อย่าพูดอีก ถ้าคุณยังกล้าก่อเรื่อง เราหย่ากันเดี๋ยวนี้เลย ส่วนลูกจะเอาหรือไม่เอา ผมก็ไม่สน”
พอนึกถึงเรื่องที่คืนนี้ตัวเองถูกโจวเหย่กับโจวอวิ๋นร่วมมือกันทำร้าย
โจวหวยก็หงุดหงิดจนแทบทนไม่ไหว ยิ่งมองเซี่ยเหมยซึ่งเป็นต้นเหตุ ก็ยิ่งไม่มีสีหน้าดี ๆ ให้
ภรรยาของคนอื่น อย่างน้อยถึงจะไม่ช่วยส่งเสริมสามี ก็ไม่ถ่วงแข้งถ่วงขา ไม่เที่ยวก่อเรื่อง
แต่เซี่ยเหมยกลับทำเรื่องโง่ ๆ ตั้งมากมาย ตัวเธอเองไม่เป็นอะไรสักนิด กลับกลายเป็นเขาที่ต้องรับเคราะห์ทั้งหมด