หรือเมื่อคืนนี้เขาถูกคนซ้อมมา เลยเสียสติไปแล้ว?
ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง เรื่องคงยุ่งยากอยู่บ้าง
ตอนนี้โจวเหย่ไม่อยู่แล้ว ส่วนโจวอวิ๋นก็อยู่ชั้นบน ที่บ้านยังมีป้าจางอีกคน
เธอไม่กล้าตะโกนเรียกให้ใครมาช่วยเสียงดัง เกรงว่าจะมีคนเห็นเข้า แล้วถูกผู้ชายคนนี้ใส่ร้ายกลับว่าเธอประพฤติตัวไม่ดี คอยยั่วยวนพี่ชายสามีจนเสียชื่อ แบบนั้นคงไม่ดีแน่
ช่วงนี้ทางการเข้มงวดเรื่องการประพฤติตัวมาก หากเรื่องบานปลายไปกว่านี้ อาจกลายเป็นความผิดฐานอันธพาลได้ด้วย
โจวหวยเหลือบมองท้องโตของเซี่ยเถา แล้วมองใบหน้าของหญิงสาวที่แดงก่ำด้วยความโมโห
เขากระตุกมุมปาก ก่อนเอ่ยขึ้นอย่างไม่รีบร้อน
“ได้สิ เธอไปบอกพ่อกับแม่ดูได้ ลองดูว่าพ่อกับแม่จะเชื่อเธอ หรือเชื่อฉัน”
เซี่ยเถาเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว ดวงตาเบิกกว้างอย่างเหลือเชื่อขณะจ้องชายตรงหน้า
น่ารังเกียจ!
ผู้ชายเฮงซวยคนนี้ช่างคิดร้ายจริง ๆ!
“ตกลงคุณต้องการอะไรกันแน่?”
ดิ้นอยู่ตั้งนานก็ยังหลุดไม่พ้น เซี่ยเถาจึงเลิกดิ้นรนไปเสีย สูดหายใจเข้าลึก ๆ ข่มอารมณ์ในใจ แล้วบังคับตัวเองให้สงบลง
โจวหวยเหลือบมองใบหน้าขาวอมชมพูของเซี่ยเถา น้ำเสียงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเรียบ ๆ ว่า
“ไม่ได้ต้องการอะไร ฉันแค่อยากถามว่าเรื่องที่พวกเขาลงมือกับฉันเมื่อคืน เธอรู้เห็นด้วยหรือเปล่า?”
เซี่ยเถา “……”
เธอกะพริบตาปริบ ๆ แววตาใสซื่อเต็มไปด้วยความบริสุทธิ์ใจ