"เขาเป็น..." เซี่ยเถาคิดเล็กน้อย กำลังจะตอบว่าเขาเป็นคู่หมั้นของนาง
เพราะใบสมัครแต่งงานของทั้งสองยังไม่ออกมา ตามความหมายที่เคร่งครัดแล้วยังไม่ถือว่าเป็นสามีภรรยากัน
ในเวลานี้ โจวเหย่ขัดจังหวะคำพูดของนาง จัดการหยิบลูกอมผลไม้เล็กๆ หนึ่งกำมือออกมาจากตัว ส่งให้กับป้าๆ ลุงๆ ที่นั่งอยู่บนรถวัว
"นางเป็นภรรยาของผม ท้องกำลังมีลูก ไม่สะดวกที่จะนั่งรถสองล้อใหญ่กับผม ต้องนั่งรถวัวเท่านั้น"
"คงต้องรบกวนทุกคนช่วยเบียดๆ กันหน่อย ดูว่าพอจะหาที่ให้นางได้หรือเปล่า"
สถานการณ์แบบนี้ก็ต้องช่วยกันเบียดๆ หน่อย นั่งรถวัวก็เป็นแบบนี้แหละ
โจวเหย่โตมาในชนบท เขาคุ้นเคยกับรถวัวเป็นอย่างดี
ตอนแรกพวกป้าๆ ลุงๆ ต่างนั่งอยู่ที่ของตัวเอง ไม่สนใจใคร มองฟ้ามองดินมองคนอื่น แต่ไม่มองเซี่ยเถาที่ไม่มีที่นั่ง
แต่พอโจวเหย่หยิบลูกอมผลไม้ออกมายื่นให้พวกเขา พวกเขาก็เปลี่ยนเป็นมีความกระตือรือร้นทันที ต่างยื่นมือมาช่วงชิง หน้ายับย่นไปด้วยรอยยิ้ม
"ได้สิ ได้แน่นอน มีอะไรไม่ได้ล่ะ"
ในยุคนี้ของขาดแคลน น้ำตาลเป็นของมีค่า
ถึงแม้ลูกอมผลไม้จะถูกกว่านม แต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่บ้านธรรมดาจะกินกันบ่อยๆ ได้ เด็กๆ ในหมู่บ้านแบบนี้ ปีหนึ่งได้กินลูกอมผลไม้สักเม็ดก็ถือว่าบ้านมีฐานะดีมากแล้ว
ไม่ต้องพูดถึงเด็กๆ ไม่ได้กิน แม้แต่ผู้ใหญ่ก็ไม่กล้ากิน
"โอ๊ย เรื่องเล็กน้อย จะเกรงใจไปทำไม วางใจได้ วางใจได้ สหายทหาร เราจะดูแลภรรยาคุณให้ดีแน่นอน"
"มาๆๆ ทุกคนเบียดๆ กันหน่อย หาที่ให้เจ้าสาวน้อยคนนี้หน่อย"