ตอนนี้เธออยากกินก็ไม่ใช่เรื่องยาก
ไม่ใช่เพราะราคาแพง แต่เพราะฐานะตอนนี้ของเธออ่อนไหว ถ้าถูกใครเห็นก็คงต้องเอาไปพูดอีก
"ไม่รู้สิ แต่ตอนนี้รู้แล้ว" โจวเหย่เลิกคิ้ว แล้วยัดไข่ต้มใส่มือเซี่ยเถาอีกหลายฟอง
ของพวกนี้ซื้อติดมือมา ที่มั่นของกองทัพอยู่ไกลมาก
ในสหกรณ์การค้าก็ไม่มีของดีเท่าไหร่ เลือกไปเลือกมาก็มีแต่พีชกระป๋องนี้ที่ดูเข้าตา
เซี่ยเถาแกล้งทำหน้าเสียใจ แอบหันข้างที่สวยที่สุดให้โจวเหย่เห็น ดวงตาแดงก่ำขึ้นมาทันที
"ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง ฉันนึกว่าเธอตั้งใจซื้อมาให้ฉัน ที่แท้ฉันก็คิดไปเอง"
"ฉันรู้ว่าเธอยังติดใจเรื่องเมื่อก่อน ไม่คิดจะคบกับฉัน"
"ถ้า...ถ้าเธอไม่เต็มใจจริง ๆ ก็ช่างเถอะ ฉันจะไม่บังคับเธอ ฉันจะพาลูกในท้องไปจากที่นี่ แล้วไปหาใครสักคนที่ยอมรับพวกเราแม่ลูก แล้วแต่งงานด้วย จะไม่มารบกวนเธออีก"
"ไม่ได้!" ใบหน้าโจวเหย่ดำทะมึนลงทันที ฟันแทบจะกัดกร่อน
"เธอยังจะไปหาใครอีก ไปหาผู้ชายที่กินข้าวกับเธอคราวก่อนงั้นสิ?"
"ลูกของฉันไม่มีทางเรียกใครอื่นว่าพ่อหรอก เธอเลิกคิดได้เลย"
"ใบสมัครแต่งงานฉันยื่นไปแล้ว อาทิตย์นี้ก็อนุมัติได้ ถ้าเธอกล้าไปหาผู้ชายคนอื่น ก็ถือว่าเธอทิ้งฉัน!"
"จริงเหรอ ใบสมัครแต่งงานของเรา อาทิตย์นี้จะอนุมัติจริงเหรอ?" เซี่ยเถาชะงักไปครู่หนึ่ง พอตั้งสติได้ก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที
โจวเหย่: "แน่นอนสิ ฉันเป็นคนแบบไหนกัน? ฉันพูดแล้วต้องทำ ไม่เคยโกหกใคร"