สองสะใภ้นั่งคุยกันอยู่ในห้องพักหนึ่ง พอคุยไปคุยมา หม่าเสี่ยวหลานก็เหลือบเห็นชุดเดรสนำเข้าที่เซี่ยเถาวางไว้บนจักรเย็บผ้า ซึ่งเย็บใกล้เสร็จแล้ว ดวงตาของเธอพลันเป็นประกาย
“พี่สะใภ้ ชุดเดรสนำเข้าที่พี่ทำสวยจังเลยค่ะ ฉันหยิบขึ้นมาดูได้ไหม?”
“ได้สิ ดูเลย นี่เป็นกระโปรงที่พี่ทำให้ตัวเองช่วงนี้ ว่างจนเบื่อเลยหาอะไรทำ”
หม่าเสี่ยวหลานรีบเดินไปที่จักรเย็บผ้า หยิบกระโปรงขึ้นมาดู แล้วก็ตกหลุมรักมันทันที เธออดตื่นเต้นขึ้นมาไม่ได้
นี่เป็นชุดเดรสนำเข้าลายดอกไม้เล็ก ๆ สีฟ้าอ่อน คอเสื้อกลมทรงหลวม ตรงเอวยังมีสายผ้าสีขาวผูกปรับให้เข้ารูปได้ ดูเรียบง่ายอ่อนหวานและงดงามมาก
“พี่สะใภ้ มือพี่ประณีตจริง ๆ กระโปรงตัวนี้สวยกว่าพวกที่ขายในสหกรณ์การค้าเสียอีกค่ะ”
“ถ้าพี่เอากระโปรงตัวนี้ไปขาย รับรองว่าหลายคนต้องแย่งกันซื้อแน่ ๆ”
ไม่รู้เพราะอะไร ทั้งที่ไม่ได้ตัดเย็บอะไรซับซ้อน กระโปรงทั้งตัวก็เป็นทรงเรียบง่ายธรรมดา แต่กลับทำให้คนเห็นแล้วต้องสะดุดตาได้เสมอ
หม่าเสี่ยวหลานมองแล้วอดชอบไม่ได้ ลูบตรงนั้นทีตรงนี้ที สุดท้ายก็วางลงอย่างอาลัยอาวรณ์
ที่เธอพูดเมื่อครู่นี้ไม่ใช่คำเยินยอเอาใจ แต่เป็นคำพูดจากใจจริง
เธออยู่ในบ้านพักเขตทหารมาหลายปี จึงเห็นลูกสาวจากครอบครัวในบ้านพักหลายคนคลั่งไคล้กระโปรงสวย ๆ พวกนี้มานักต่อนัก
“ถ้าเธอชอบ วันไหนพี่ว่างจะทำให้เธอสักตัวนะ” เซี่ยเถาเองก็พอใจกระโปรงตัวนี้มาก เธอเม้มปากยิ้ม