วันแรกที่ย้ายเข้ามา เซี่ยเถาก็เปลี่ยนเป็นชุดผู้ป่วยตัวหลวมของโรงพยาบาล พอมองไปรอบห้อง เธอก็รู้สึกพอใจไม่น้อย
สิ่งเดียวที่ไม่ค่อยพอใจคือที่นอนกับปลอกผ้านวมบนเตียงค่อนข้างแข็ง แถมยังหยาบกระด้าง ไม่สบายเหมือนที่บ้าน เสียดสีจนผิวเธอแดงไปหมด
ต่อหน้าหวงซิ่วอิง เซี่ยเถาวางตัวเป็นเด็กดีรู้ความมาโดยตลอด เมื่อเข้าพักในห้องผู้ป่วยเดี่ยวแล้ว เธอจึงไม่สะดวกจะเรียกร้องอะไรเพิ่มเติม
เธอถอนหายใจ ช่างเถอะ ทน ๆ ไปก่อนแล้วกัน
อย่างมากก็คงพักอยู่แค่สัปดาห์เดียว น่าจะพอไหว
แฝดมักคลอดก่อนกำหนดอยู่แล้ว ลองคำนวณดู กำหนดคลอดของเซี่ยเถาก็เหลืออีกไม่กี่วัน
เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน จึงต้องมีคนคอยดูแลเธออยู่ข้างกายตลอดเวลา
แม้หวงซิ่วอิงจะทำงานอยู่โรงพยาบาลแห่งนี้ แต่เธองานยุ่ง ปกติก็แทบไม่มีเวลาดูแล
เธอจึงคิดจะเรียกป้าจางมาที่โรงพยาบาล ให้มาดูแลเซี่ยเถา
เซี่ยเถาไม่มีข้อโต้แย้งอะไร ป้าจางทำงานคล่องแคล่ว แถมยังดูแลคนเก่ง หากมาดูแลเธอได้ก็คงดีไม่น้อย
หลังจากปรึกษากับเซี่ยเถาแล้ว หวงซิ่วอิงก็ยิ้ม
“ถ้าอย่างนั้นก็ดี เดี๋ยวฉันโทรเรียกป้าจางมา ต่อไปให้เธอดูแลอยู่ที่นี่ มีเรื่องอะไรก็บอกแม่ หรือจะบอกพยาบาลก็ได้ ให้พยาบาลไปตามฉัน”
เซี่ยเถาพยักหน้าอย่างว่าง่าย “ขอบคุณค่ะคุณแม่”
พยาบาลสาวสองสามคนที่ยืนตามหลังหวงซิ่วอิงอยู่ข้าง ๆ อดลอบมองเซี่ยเถาซึ่งนั่งอยู่บนเตียงในชุดผู้ป่วยไม่ได้ แววตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและชื่นชม