โจวเฟิงถูกคำพูดนั้นทำเอาพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
เขาเงียบไปนานทีเดียว
สีหน้าดูอึดอัดเล็กน้อย และไม่มองเซี่ยเถาอีก
“เอาละ ๆ ฉันไม่ได้จะโทษพวกเธอ ฉันแค่คิดว่าพวกเธอไม่ควรทำให้ทั้งครอบครัวแตกแยกกันเพราะเรื่องเล็กน้อย”
“มีเรื่องอะไรก็นั่งลงคุยกันดี ๆ ไม่ได้หรือไง ทำไมต้องทะเลาะกันด้วย?”
“ฉันกับแม่พวกเธอก็อายุมากกันแล้ว ในฐานะคนแก่ก็ย่อมหวังให้ครอบครัวอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา รักใคร่กลมเกลียวและช่วยเหลือเกื้อกูลกัน”
“พอพวกเธอแก่ตัวลงก็จะเข้าใจพวกเราในฐานะพ่อแม่เอง ถึงตอนนั้นพวกเธอก็คงไม่อยากเห็นลูก ๆ ของตัวเองทำให้ทั้งครอบครัวกลายเป็นแบบนี้ เพียงเพราะเรื่องขี้ปะติ๋วหรอก”
เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมใครต่อใครถึงพูดว่าเขาลำเอียง เขาลำเอียงตรงไหนกัน?
เขาก็ทำเพื่อครอบครัว เพื่อเห็นแก่ความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องของพวกเขาไม่ใช่หรือ
พอพ่อแม่อย่างพวกเขาแก่ตัวลง เหลือพี่น้องกันไม่กี่คน อย่างไรก็ต้องช่วยเหลือกัน ถึงจะทำให้ตระกูลโจวรุ่งเรืองต่อไปได้
จะทะเลาะกันจนแทบเอาชีวิตไม่รอดไปทำไม สุดท้ายไม่มีใครได้ประโยชน์ แถมยังกลายเป็นเรื่องขบขันในสายตาคนนอกอีก
พูดไปพูดมา ทำไมไม่มีใครเข้าใจเขาสักคน?
นี่ไม่ใช่การลำเอียง เขาแค่อยากให้ทุกคนในครอบครัวอยู่ดีมีสุข อยากให้พี่น้องของพวกเขาปรองดองกัน