โจวเฟิงเงียบไปอีกครั้ง พลางมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าด้านนอกมืดสนิทแล้ว
ปกติถึงเวลานี้ ทุกคนในบ้านคงกินข้าวเสร็จและเข้านอนกันหมดแล้ว
แต่วันนี้ไม่เหมือนกัน บ้านกลับเย็นเยียบ ไม่มีอะไรเหลือเลย
ในตรอกไหวฮวา
หลังจากล้างหน้าล้างตา เซี่ยเถาก็กลับเข้าห้องไปนอน
หม่าเสี่ยวหลานหอบสัมภาระมาพึ่งพาพวกเขา เธอจึงอยู่ต่อด้วย บ้านนี้มีทั้งหมดสามห้อง
เซี่ยเถากับโจวเหย่นอนห้องหนึ่ง พี่เลี้ยงสองคนพาเด็กสองคนไปนอนอีกห้อง ส่วนห้องที่เหลือเป็นห้องของหวงซิ่วอิงกับหม่าเสี่ยวหลาน
ถึงจะแออัดไปหน่อย แต่ก็พออยู่กันได้
เมื่อปิดประตูและล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เซี่ยเถาก็เปลี่ยนเป็นชุดนอนสะอาด นั่งลงหน้ากระจกเครื่องแป้ง หยิบครีมทาหน้ามาเริ่มทา
เดิมทีโจวเหย่นอนอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนเตียง แต่ยิ่งอ่าน สายตาก็ยิ่งเผลอทอดไปยังใบหน้าสวยของภรรยาในกระจก
อยากจูบขึ้นมานิดหน่อย
น่าเสียดายที่ตอนนี้เขาขยับตัวไม่ได้ พอเห็นขาตัวเองที่เข้าเฝือก โจวเหย่ก็อดถอนหายใจไม่ได้
ดึกสงัด บ้านเรือนส่วนใหญ่ต่างหลับใหลกันหมดแล้ว
ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูรัวแรงก็ดังขึ้นจากด้านนอก
ปัง ๆ ๆ—
โจวเหย่กับเซี่ยเถาหยุดมือพร้อมกันโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะหันไปมองนอกหน้าต่าง
หน้าต่างห้องนี้หันออกไปทางลานบ้านพอดี ตอนนี้ยังไม่ได้ปิด จึงมองเห็นประตูรั้วจากตรงนี้
“คงเป็นพ่อมาน่ะ กะเวลาแล้วก็น่าจะตามมาถึงแล้ว” โจวเหย่เอ่ยอย่างครุ่นคิด