สะใภ้รองคนนี้ชักจะอารมณ์ร้ายขึ้นทุกวัน แถมยังรู้จักยั่วโมโหคนเก่ง ไม่เชื่อฟังและรู้ความเหมือนเมื่อก่อนเลยสักนิด
โจวเฟิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ ข่มอารมณ์ในใจเอาไว้ แล้วพยายามปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง
“เธอไปช่วยเรียกแม่ให้ฉันหน่อย ฉันมีเรื่องอยากคุยกับแม่จริง ๆ”
เซี่ยเถา: “ไม่เรียกค่ะ”
โจวเฟิง: “……”
“ไม่ไปจริง ๆ เหรอ?”
“ไม่ไปค่ะ แม่หลับแล้ว” เซี่ยเถาตอบเสียงเรียบ
ดึกดื่นป่านนี้ โจวเฟิงถูกทำให้โมโหจนต้องกลับไปทั้งอย่างนั้น
ระหว่างทางกลับ ท้องของเขายังร้องโครกครากขึ้นมาอีก
เห็นได้ชัดว่าหิว
เซี่ยเถาเพิ่งไล่เขาไปได้ไม่นาน ก็ปิดประตูปังโดยไม่คิดจะรั้งไว้สักคำ
พอได้ยินเสียงประตูปิดดังปังจากด้านหลัง โจวเฟิงก็หน้าเขียวด้วยความโมโห เจ็บแปลบไปถึงหัวใจ แถมท้องยังหิวจนร้องโครกครากไม่หยุด
เขานึกว่า… นึกว่าอย่างน้อยอีกฝ่ายคงรั้งเขาไว้สักคำสองคำ พอให้รักษาหน้ากันบ้าง แต่ดูตอนนี้แล้ว แม้แต่การรักษาหน้าเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ยังไม่ยอมทำให้
ก็แค่พูดถึงเรื่องของสามีภรรยาคู่นั้นไปสองประโยคเองไม่ใช่หรือไง ทำไมถึงได้แค้นฝังใจขนาดนี้นะ?
ไม่รู้จักคิดเอาเสียเลย
เห็นทีต้องหาโอกาสอบรมให้ดีแล้ว ถ้าไม่จัดการเสียบ้าง ต่อไปคงได้ใจจนทำอะไรตามใจชอบแน่
เมื่อปิดประตูห้องแล้ว เซี่ยเถาก็หันหลัง ตั้งใจจะกลับไปนอน แต่ในวินาทีถัดมาก็เห็นว่าประตูห้องของหวงซิ่วอิงเปิดอยู่