เธอไม่เคยลืมว่าโจวหวยต่างหากคือพระเอกของนิยายเรื่องนี้ และเป็นที่พึ่งอันแข็งแกร่งที่สุดของเซี่ยเหมยในภายหลัง
เช่นเดียวกับชาติก่อน หลายเรื่องดูเผิน ๆ เหมือนเซี่ยเหมยเป็นคนลงมือทำ แต่แท้จริงแล้วโจวหวยคอยจัดการเก็บกวาดและแก้ปัญหาให้เธออยู่เบื้องหลัง
การที่เขาได้เป็นพระเอกและก้าวหน้าในหน้าที่การงานอย่างต่อเนื่อง ย่อมมีเหตุผลของมัน
โจวเหย่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“เล่าให้ฟังละเอียด ๆ หน่อยสิ ว่าคุณทำยังไงถึงพาคนตระกูลโจวมาที่นี่ได้?”
ถ้าคิดจะแก้ปัญหาตรงหน้า ก็ต้องรู้ให้แน่ก่อนว่าโจวหวยเริ่มวางแผนเล่นงานพวกเขาจากตรงไหน
เซี่ยเถาโน้มตัวไปกระซิบข้างหูโจวเหย่
“เมื่อก่อนตอนอยู่ในกองทัพ เซี่ยเหมยเคยเลียนลายมือฉันเพื่อวางแผนใส่ร้าย ฉันเลยเริ่มระวังตัว แล้วหัดสังเกตลายมือของเธอตั้งแต่ตอนนั้น”
“ครั้งนี้ตอนเขียนจดหมายถึงสามีภรรยาโจวเหล่าซาน ฉันไม่ได้เปิดเผยตัวตน และไม่ได้จงใจเขียนชื่อเซี่ยเหมยลงไปด้วย”
“ฉันแค่ใช้ลายมือของเธอ แล้วก็เลียนแบบน้ำเสียงเวลาพูดของเธอ หลอกให้สามีภรรยาโจวเหล่าซานมาที่เมืองหลวงเพื่อเรียกเงินค่าเลี้ยงดูย้อนหลังจากคุณ ไม่ได้ให้พวกเขาไปตามรังควานสามีภรรยาเซี่ยเหมย”
“แม้แต่จดหมายฉบับนั้นก็เป็นเซี่ยเหมยที่เอาไปส่งเอง ไม่ใช่ฉัน ต่อให้ตรวจสอบยังไง ตามเหตุผลแล้วก็ไม่น่าจะสาวมาถึงฉันได้ สุดท้ายคนที่กลายเป็นผู้เสียหายกลับเป็นพวกเราเสียด้วยซ้ำ”