โจวหวยเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า
“ไม่ใช่เธอหรอก เธอไม่มีหัวคิดขนาดนั้น คุณสืบผิดแล้ว”
“ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด คนน่าจะเป็นเซี่ยเถา หรือไม่ก็สองสามีภรรยาคู่นั้น”
เซียวหมิงแปลกใจเล็กน้อย อดมองไปยังเพื่อนสนิทที่นอนอยู่บนเตียงไม่ได้
“พี่หวย มั่นใจขนาดนี้เลยเหรอ เชื่อใจภรรยามากขนาดนั้นเชียว?”
พูดตามตรง พี่น้องของเขาคนนี้มีทั้งฝีมือและความสามารถ ที่สำคัญที่สุดคือมีน้ำใจต่อพวกพ้อง แถมยังดีกับพวกเขามาก
คนดีขนาดนี้ ทำไมถึงไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของตระกูลโจวกันนะ?
เฮ้อ ชะตาช่างไม่แน่นอนจริง ๆ ยังดีที่คุณอากับคุณอาสะใภ้โจวเป็นคนรู้จักแยกแยะ ต่อให้ลูกแท้ ๆ กลับมา ก็ไม่ได้จงใจรังแกพี่หวย
“ไม่ใช่เชื่อเธอ แต่เชื่อการตัดสินใจของตัวเองต่างหาก” น้ำเสียงของโจวหวยชะงักไปเล็กน้อย
“ช่วยฉันสักเรื่องสิ”
“เรื่องอะไร?”
เซียวหมิงขยับเข้าไปใกล้เตียง โจวหวยกระซิบกำชับเขาสองสามประโยคข้างหู
……
“พี่หวย น่าจะทำแบบนี้ตั้งนานแล้วนะ ดูสิว่าตอนนี้โดนคนรังแกจนเป็นยังไง พี่นี่ใจอ่อนเกินไป แถมยังเห็นแก่ความสัมพันธ์มากด้วย น่าเสียดายที่ทำแบบนี้ไม่ได้ทำให้คนอื่นเคารพพี่หรอก มีแต่จะทำให้พวกเขาได้คืบจะเอาศอก”
“วางใจเถอะ เรื่องนี้ปล่อยให้ฉันจัดการ รับรองว่าทำให้เรียบร้อยแน่”
บ้านตระกูลโจวในเขตทหาร
โจวเฟิงกลับมาหลังจัดการธุระเสร็จ ก็เข้ามาดูแลโจวเหย่ต่อ เขายุ่งจนแทบไม่ได้หยุดพัก แถมยังดูซูบโทรมลงไม่น้อย